#รักร้ายKT ตอนที่27
ปัง!
เฮือกกกก!!!
ร่างบางสะดุ้งเฮือกตกใจยามเมื่อได้ยินเสียงประตูที่ถูกเปิดออก
หันไปมองทางร่างสูงที่เดินโงนเงนเข้ามาภายในสีหน้าและท่าทางที่ดูเปลี่ยนไปนั่นทำให้จื่อเทารู้สึกฉงน
คุณชายใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาพราวนั่งอยู่บนที่นอนนุ่ม
ยามเมื่อเห็นอี้ฟานความโกรธก็เข้าครอบงำจิตใจบึ้งตึงขึ้นมาในทันที...
"ท่านกลับมาแล้วหรือ"
เอ่ยถามน้ำเสียงสั่นพยายามทำเสียงให้เป็นปกติ อาศัยความมืดคิดว่าอี้ฟานอาจมองไม่เห็น
มองร่างสูงที่ปิดประตูห้องและลงกลอนเอาไว้ ท่าทางที่ขึงขังและแปลกประหลาดนั่น
จื่อเทาไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดอี้ฟานจึงมาหาเขาทั้งๆที่ก่อนหน้ากำลังนัวเนียอยู่กับชายหนุ่มคนนั้นไม่ใช่หรือ
"จื่อเทา..."
น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกเดินเขามาหาคุณชาย ทิ้งตัวฟุบลงเคียงข้างแล้วจับมือเรียวเอาไว้แน่น
ร่างกายสั่นสะท้านพยายามควบคุมอารมณ์ ทว่าร่างกายกลับร้อนรนจนเหงื่อชุ่มกาย
"ท่านเป็นอะไรไป"
ย่นคิ้วเข้าหากันด้วยความฉงนสงสัย
ตั้งท่าจะลุกขึ้นไปจุดเทียนกลับถูกฝ่ามือหนาคว้าข้อมือเอาไว้หมับ! หันไปทางอี้ฟานที่ยันกายมองเขาด้วยสีหน้าที่ขรึม รู้สึกใจไม่ดียามเมื่อเห็นประกายแววตาในความมืดสลัว...
"เจ้าร้องไห้หรือ"
เอ่ยถามเสียงแหบแห้ง เอ่ยถามคุณชายยามเมื่อยกฝ่ามือสัมผัสไปตามพวงแก้มที่เปียกชื้นไปตามใบหน้า นิ่งเงียบดวงตาฉ่ำเยิ้มมองใบหน้าหวาน จื่อเทาย่นคิ้วเขาหากันเบือนใบหน้าหนีสัมผัสของอี้ฟานแล้วเอ่ย
"ข้าเปล่า
ท่านนั่นล่ะที่ไปทำอะไรมา ถึงได้มีกลิ่นสุรามากถึงเพียงนี้" กระตุกยิ้มยามเมื่อได้ยินคำถามที่ห้วนของคุณชาย เชยคางให้จื่อเทาหันกลับมามองแล้วยกยิ้ม
โน้มใบหน้าเพื่อประทับจุมพิตผะแผ่วทว่าคุณชายกลับผลักอี้ฟานออกไปสุดแรง!
ผลักกกก!!!!
อกแกร่งสะเทือนเพียงน้อยแล้วมองจื่อเทาที่นั่งถลึงตาใส่
ใบหน้าที่ดื้อรั้นฉายแววความโกรธออกมา เอ่ยเสียงทุ้มหนักว่า
"อย่าเอาตัวสกปรกของเจ้ามาแตะต้องตัวข้า!" เสมือนเอาอะไรบางอย่างมาทุบศีรษะของอี้ฟานสุดแรง ถ้อยคำที่ดูก้าวร้าวนั่น! ราวกับว่าคุณชายที่ดื้อรั้นคนเดิมกำลังกลับมา
กระตุกยิ้มที่มุมปากเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำ
"เหตุใดเจ้าถึงก้าวร้าวกับข้าเช่นนี้
ทั้งที่ๆเจ้าคือลูกแมวที่แสนดีของข้า"
เพี๊ยะ!!!!
แรงตบที่ฝ่ามือบ่งบอกถึงความต่อต้าน
ใบหน้าของอี้ฟานถมึงทึงแลน่ากลัวจ้องคุณชายผ่านทางความมืด
สีหน้าที่ดื้อรั้นหลั่งน้ำตาเอ่ยออกมาเสียงดุดันว่า
"ข้าไม่ได้เป็นลูกแมวของใคร
และข้า... จะไม่มีวันให้เจ้าแตะต้องตัวข้าอีก!"
เหยียดยิ้มให้กับท่าทางที่เกรี้ยวกราดของคุณชายแววตาที่สะท้อนแสงแลดูรังเกียจเขาอย่างสุดซึ้ง
เพราะอะไรกันเล่าที่ทำให้ลูกแมวน้อยของข้าดื้อดึงถึงเพียงนี้
คุณชายที่ชอบอ้อนเขาหายไปไหนกัน ค่อยๆขยับกายเข้าไปหาทว่าคุณชายกลับถอยหนี
ตั้งท่าจะกระโดดลงไปจากเตียงแต่กลับถูกฝ่ามือหนาคว้าหมับ! และเหวี่ยงกลับไปยังเตียงนุ่ม ขัดขืนด้วยพละกำลังอย่างสุดแรงเงื้อมมือที่จะชกอี้ฟานกลับถูกฝ่ามือหนาขัดขวาง
ดวงตาเบิกโพลงถลึงตาใส่อี้ฟานที่ยกยิ้มท่ามกลางแสงจันทร์ที่ลอดผ่าน...
"ดูท่า...
ลูกแมวของข้าจะพยศขึ้นมาอีกแล้ว เห็นทีข้าคงต้องสอนสั่งสอนเจ้าใหม่จะได้หลาบจำ!"
"ไม่!"
หลับตาแน่นหลบหนีใบหน้าคมที่โน้มเข้าหา ดิ้นพล่านภายใต้ร่างแกร่งที่มีพละกำลังที่มากกว่าเขา
แม้ว่าจื่อเทาจะแข็งแรงดีแล้ว แต่ก็ไม่อาจฝืนแรงเสน่หาจากอี้ฟานได้
ยามเมื่อร่างกายต้องการก็ยิ่งหน้ามืดตามัวไม่รับฟังสิ่งใด ยิ่งคุณชายขัดขืนก็ยิ่งกระทำรุนแรง...
โน้มใบหน้ากดจูบดูดเม้มคุณชายที่ต่อต้าน
ยามเมื่อฟันคมกัดเข้าไปที่เรียวลิ้นเพื่อขัดขืน กึก!
รีบผละออกมาด้วยความเรียว มือเรียวของคุณชายฟาดเข้าไปที่ใบหน้าของอี้ฟาน เพี๊ยะ!!! จนหน้าหัน
หอบหายใจหนักด้วยความหวาดกลัว
หลั่งน้ำตาออกมาอย่างช้าๆทอดมองใบหน้าคมดุที่กระทบแสงจันทร์ขึ้นริ้วเป็นรูปฝ่ามือ แววตาที่เลือดเย็นค่อยๆหันใบหน้ามาหาอย่างช้าๆ
ราวกับพยัคฆ์ร้ายที่เยื้องย่างจ้องจะตระคลุบเหยื่อ
กระตุกยิ้มเย็นชาแทบเชือดเฉือน
หมดสิ้นความรู้สึกรักที่เคยมีต่ออี้ฟาน...
"ไม่!"
มือหนาคว้าข้อมือเรียวทั้งสองข้างที่พยายามดิ้นหนียกขึ้นเหนือศีรษะ ภาพอันโหดร้ายกำลังหวนกลับคืนมาอีกครั้ง ผ้าม่านผืนบางถูกกระตุกและตรึงข้อมือไม่ให้คุณชายดิ้นพล่าน
หยาดน้ำตารวยรินไม่ขาดสาย เสียใจในยามที่อี้ฟานกำลังทรยศ...
"ฮึกฮือ..."
เจ็บ...
ข้าเจ็บที่หัวใจเหลือเกิน...
ยามเมื่อใบหน้าคมประทับจูบที่ริมฝีปากผะแผ่ว
ปลอบประโลมคุณชายที่กำลังร่ำไห้และหวาดกลัว เรียวลิ้นคอยรุกล้ำริมฝีปากหวานคละคลุ้งด้วยกลิ่นอายของเลือดปร่า
มือหนาล้วงเข้าไปในสาบเสื้อลูบไปตามร่างกายของคุณชายที่ถอนสะอื้น
ยามเมื่อได้สัมผัสความนุ่มลื่นดุจขนแมวก็ยิ่งหน้ามืดตามัว กระชากเสื้อผ้าอย่างร้องรนจนฉีกขาด
พร้อมๆกับหัวใจของคุณชายที่ขาดสะบั้น หลั่งน้ำตาอ้อนวอนขอความอ่อนโยน ทว่าอี้ฟานกลับไม่รับรู้สิ่งใดแล้ว...
"ฮึก ย่ะ
อย่า..."
หวาดกลัวยามเมื่อใบหน้าคมโน้มเข้าหา ซุกไซร้ซอกคอไปตามแผ่นอกเนียน
ขบจูบดูดเม้มราวกับกัดกินจื่อเทาไปทั้งร่างโน้มใบหน้าขบจูบดูดเม้มอย่างหิวกระหาย
เสียงจวบจาบในยามที่กลืนกิน ไร้ความอ่อนโยนและปราณี บดขยี้ให้มันแหลกละเอียดไปตามห้วงอารมณ์ที่กำลังปะทุ
ร่างบางเปล่าเปลือยนอนกายสั่น หลั่งรินน้ำตาหวาดกลัวปีศาจร้ายที่อยู่ตรงหน้ากำลังทาบทับลงมาไร้ซึ่งความปราณี
"ฮึกฮือออ...."
ท่อนขาเรียวถูกยกขึ้น
จื่อเทาเบิกดวงตาด้วยความตกใจเมื่ออี้ฟานช่างรีบร้อน ร้องคราง "ยะ อย่า"
แต่ทว่าอี้ฟานไม่กลับฟัง ไม่มีแม้แต่จะปลุกเร้าร่างกายให้คล้อยตาม
ร่างกายดิ้นพล่านด้วยความเจ็บ
"อ่ะ อ๊า!" ร้องระงมเสียงหวานราวรู้สึกเจ็บเสียดไปตามช่วงล่าง เมื่อแก่นกายที่แข็งขืนแทรกกายเข้ามา
บดขยี้ร่างบางให้อ่อนยวบ เจ็บร้าวไปตามสะโพกมน ความรู้สึกแตกละเอียดแทบเป็นผุยผงยามเมื่อ
ท่อนแกร่งกระแทกเข้ามาไม่ปราณี
กึก!
"อะ โอ้ย!" รับรู้สึกถึงความเจ็บปวดช่วงล่างที่ฉีกขาด
ความอุ่นของสายเลือดที่ชโลมความเจ็บปวด เจ็บ... จื่อเทาเจ็บทั้งกายและจิตใจ
อี้ฟานกำลังจะฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็น!
"อือจื่อเทา..."
ร้องครางยามเมื่อตนรู้สึกดีเมื่อท่อนแกร่งซุกกายเข้ากับช่องทางที่อบอุ่น
เคลิบเคลิ้มและรู้สึกกระสันไปตามร่างกาย โน้มใบหน้าเข้าหาคุณชายกดจูบดูดซับน้ำตาของความเจ็บปวดนั่น
กอดร่างบางอันสั่นสะท้านจวนเจียนแตกดับ ไล่ริมฝีปากไปตามใบหน้าหวาน กดจูบดูดเม้มริมฝีปากบาง
ร้อนแรงและรู้สึกกระสันที่สุดเท่าที่เคยลิ้มลอง
"ฮื่อ! ฮื่อ!"
ครางในลำคอดวงตาเบิกโพลงยามเมื่อถูกครอบครองโดยเรียวลิ้นที่หนักหน่วง
ยามเมื่อแก่นกายที่แข็งขืนขยับเชื่องช้าก็ยิ่งดิ้นพล่านด้วยความปวด
ยามเมื่อจังหวะรักเร่าร้อนและหนักหน่วงเร่งจะหวะกระแทกกระทั้นไร้ความปราณี
ร่างกายบิดเร้ายกสะโพกไปตามแรงของฝ่ามือหนาที่ช้อนขึ้น
สวนทางเข้ามาภายในไม่บันยะบันยัง ร่างกายจวนเจียนแตกระเอียด รู้สึกกระสันไปตามร่างกายสับสนปนเปกับความเจ็บระคนความวาบหวิว
ยามเมื่อกระแทกเข้ามาภายในส่งเสียงเนื้อหนังที่กระทบเข้าหากันสวบสาบ
จื่อเทาหลับตาแน่นกัดฟัน ยับยั้งความเจ็บที่ปวดร้าวไปตามสะโพกมน
มือเรียวดึงฉุดผ้าม่านที่ตรึงร่างไว้ราวกับว่ามันคือสิ่งเดียวที่จะบรรเทาความเจ็บปวดได้ในเวลานี้
น้ำตาปริ่มเคล้าคลอมองอี้ฟานที่หลงระเริงไปกับห้วงอารมณ์แต่เพียงผู้เดียว...
นั่นใครกันที่ข้าเห็น...
คนๆนั้นไม่ใช่พี่อี้ฟาน แต่เป็นอี้ฟานคนเลว!
"ฮึก อะ
อ๊า!!!" ร้องเสียงระงมหวานและหลับตาแน่นยามเมื่อมือแกร่งบีบคลึงด้วยความแรง
ร่างกายบิดเร้าเข็งขืนยามเมื่อถูกกระตุ้นไปด้วย เสียงกระทบของแก่นกายเข้าหา
พรึบพรับ! จนน่าฟัง อี้ฟานกระตุยิ้มที่มุมปากด้วยสีหน้าที่กรุ้มกริ่มยามเมื่อเห็นร่างกายที่บิดเร้าของคุณชาย
โน้มตัวเข้าหาร่างบางจูบประทับเปลือกตาสวยที่ฉ่ำเยิ้ม ดวงตาสวยเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา หลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย
สติเริ่มขาดห้วงเรือนลาง เจ็บระบมไปทั้งกายและจิตใจ ยังคงกระหน่ำซ้ำเติมขยับสะโพกมนให้ขาดสะบัดไปตามแรงที่ถาโถม...
"อืม..."
ครางในลำคอเสียงทุ้มจูบซับน้ำตาหวาน ปลดเปลื้องออกจากพันธนาการช้อนร่างของคุณชายที่อ่อนเปลี้ยขึ้นมา
มองแววตาที่ฉ่ำเยิ้ม "จื่อเทา... พี่รักเจ้า"
หลับตาลงด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสยามเมื่อได้ฟังในสิ่งที่อี้ฟานเอ่ย
สติที่ขาดห้วงลงไปขยับร่างกายในยามที่อี้ฟานควบคุม
ปล่อยให้อี้ฟานหลงระเริงไปกับร่างกายของเขา ปล่อยให้อี้ฟานลิ้มรสความสุขจนหนำใจ จื่อเทาเจ็บ.... เจ็บเกินกว่าที่จะรับรู้สิ่งอื่นใดแล้ว
ยามเมื่อร่างกายจวนเจียนแทบระเบิด
ร่างบางยึดไหล่แกร่งเพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยว
สบตาอี้ฟานที่ฉ่ำเยิ้มสติขาดห้วงยกยิ้มให้แก่เขา...
รอยยิ้มที่อ่อนโยนนั่น...
จื่อเทาแทบอยากจะหลั่งน้ำตา นิ่วหน้าและบิดเร้าร่างกายยามเมื่อฝ่ามือหนาสัมผัสแก่นกายที่แข็งขืน
บีบคลึงลูบเร้ายกสะโพกมนขึ้นลงในจังหวะที่ร้อนแรง ยามเมื่อร่างกายจวนเจียนแทบระเบิด
คุณชายก็ยิ่งเสียววาบไปตามท้องน้อยไล่ไปถึงทรวงอก รูขุมขนตั้งชันไปทุกอณูนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดยามเมื่อร่างกายจวบเจียนจะระเบิดออกมา
"ฮือ...
พี่อี้ฟาน อ่ะอ๊า!!!" เสียงระงมหวานที่ร้องยามเมื่อถึงจุดขีดสุดของร่างกาย
ร้องครางกระเส่าแทบหมดแรงในยามที่ปลดปล่อยมันออกมา ตามมาด้วยท่อนแกร่งที่บีบเกร็งความอุ่นที่พุ่งเข้ามาภายในๆพร้อมกับกระตุกกายถึงสองที...
เหนื่อย...
ร่างกายอ่อนล้าเพลียแรงและหวังให้บทเพลงรักที่เจ็บปวดนี่สูญสิ้น
ทิ้งร่างลงบนไหล่แกร่งที่หอบหายใจนัก ดวงตาหนักอึ้งจนไม่อาจลืมตาขึ้นได้ แต่ทว่ามันไม่จบเพียงแค่นั้น...
"อ๊ะ!"
ร้องด้วยความตกใจยามเมื่ออี้ฟานทิ้งตัวเขาไปบนที่นอนนุ่มจนแก่นกายที่แข็งขืนสวนเข้ามาจนสุดแรงและรู้สึกเสียววาบ
ทอดมองสีหน้าของอี้ฟานที่ยกยิ้มอย่างหิวกระหาย เลียริมฝีปากราวกับว่ากำลังเจอเหยื่ออันโอชะ
แก่นกายที่ไม่อาจสงบลงง่ายๆนั้นขยับจังหวะรักอีกครั้งหนึ่ง จื่อเทาบิดเร้าด้วยความเจ็บปวด
หลั่งน้ำตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อค่ำคืนที่ร้อนแรงอันแสนยาวนาน กำลังกลายเป็นบทเรียนที่ฝังหยั่งลึกไปถึงห้วงหัวใจ
สติขาดห้วงเลื่อนลอยทอดมองภาพสุดท้ายที่เขาเห็น...
รอยยิ้มของอี้ฟานที่เปี่ยมสุข... บนร่างกายที่เจ็บปวดของตนเอง...
#รักร้ายKT
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น