#รักร้ายKT ตอนที่16

อ้อมแขนแกร่งโอบกอดจนสัมผัสได้ถึงแรงหัวใจที่เต้นตึกตัก จื่อเทาสบตาอี้ฟานนิ่ง ทั้งคู่ยืนประชันสายตาโดยที่ร่างสูงไม่รู้เหนื่อย  ร่างกายที่ผ่ายผอมทำให้อี้ฟานรู้สึกกังวลถึงสุขภาพของคุณชาย แต่เพียงแค่ไม่แสดงมันออกมาเพียงเท่านั้น รอบถอนหายใจแล้วพาคุณชายค่อยๆหย่อนตัวลงในถังน้ำที่เตรียมไว้

"ฮื่อ! เย็นจัง" เอ่ยบ่นเสียงหวาน แล้วย่นคิ้วมองน้ำที่เย็นเฉียบ

"เจ้าอยากปล่อยให้มันเย็นทำไมเล่า หากยอมมาอาบน้ำเสียตั้งเเต่ทีแรกก็คงได้อาบน้ำอุ่นแล้ว" 

ชักสีหน้าเง้างอลใส่และผลักอกอี้ฟานออกไปเบาๆ   "เช่นนั้นก็ออกไปสิ" เอ่ยสั่งเสียงแข็งด้วยความไม่พอใจนัก ทว่าอี้ฟานกลับยกยิ้มและดึงคุณชายให้กระทบเข้าหาตัว สบตาจื่อเทาที่ดื้อรั้นแล้วเอ่ยว่า

"เจ้าคงทำความสะอาดส่วนนั้นไม่เป็น ข้าจะช่วยเจ้าอาบน้ำไม่ดีหรือ"

"ไม่!"  ไม่ดีเลยหากอี้ฟานทำเช่นนั้นมีหวังจื่อเทาได้บ้าตายเสียก่อน แต่มีหรืออี้ฟานจะยอมยกมือดึงเสื้อคลุมของจื่อเทาถอดมันเพื่อต้องการที่จะทำดังที่กล่าว

"มะ.."

"หรือเจ้าไม่อยากได้ขลุ่ยเจ้าคืนแล้ว" ชะงักกึกแล้วย่นคิ้วมอง "จดหมายของชิ่งจูข้าจะเอาไปเผาทิ้งซะ"

"ไม่!  ก็ได้ จะอาบให้ข้าก็ได้" ย่นคิ้วด้วยสีหน้าที่หวาดกลัวว่าอี้ฟานจะทำเช่นนั้นจริงๆ ก่อนจะหันหลังเพื่อให้อี้ฟานปลดเปลื้องเสื้อผ้าให้แก่เขา

อี้ฟานรู้ได้เช่นไรว่าจดหมายนั่นเป็นของชิงจู  แต่ทำไมอี้ฟานถึงยอมให้จงเหรินนำมามอบให้แก่ข้า แต่ทว่าพ่อบ้านคนนั้นทำไมต้องทำท่าทางเหมือนหวาดกลัวอี้ฟาน..

 จื่อเทารู้สึกกลัวและหวาดระแวงในใจยิ่งนัก เมื่อเดาใจไม่ออกว่าอี้ฟานคิดจะทำอะไรกันแน่...

ฝ่ามือหนาค่อยๆดึงเสื้อคลุมจากร่างบางออกมาอย่างช้าๆ เผยให้เห็นสัดสวนร่างกายที่บางและโค้งเว้าจนน่าจับตามอง  แผ่นหลังของชายหนุ่มยามเมื่อจับจ้องช่างดูน่าหลงใหล  สัมผัสมือหยาบลูบไปตามไหล่บางแล้วเลื่อนไปตามลำแขนผะแผ่ว จุมพิตลงบนไหล่จนร่างบางสะดุ้งตกใจ หันมามองด้วยหน้าที่ไม่พอใจนัก

"ข้าอยากอาบน้ำ" เอ่ยเสียงทุ้มหวานนุ่มหู แต่เมื่อเห็นสายตาของอี้ฟานที่จับจ้องก็รีบหันกลับไปตามเดิม

"นั่งลงไปในอ่าง" เอ่ยสั่งเสียงเรียบ คุณชายค่อยๆย่อตัวลงไปในอ่างอย่างช้าๆ น้ำที่เย็นส่งกลิ่นหอมออกมาทำให้คุณชายสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสกับความเย็น  วงแขนแกร่งเอื้อมจับจื่อเทาให้ขยับกายชิดกับขอบอ่างแล้วโน้มตัวจับท่อนขายาวที่มีบาดแผลที่ฝ่าเท้าให้ยกขึ้นมา ลองผ้าให้แก่จื่อเทาและวางเท้าที่มีบาดแผลที่เริ่มเปื่อย...

"ข้าอาบให้เจ้าไม่นานหรอกเด็กดี เพราะเดี๋ยวข้าต้องบังคับเจ้ารับประทานข้าวและยา อีกทั้งยังมีงานมากมายที่สุมอยู่" คำกระซิบที่ลอยอยู่ข้างหู พร้อมๆกับวงแขนแกร่งที่ลูบไล้ไปตามเนื้อตัวของจื่อเทา พาลให้หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะเมื่อกลิ่นกายของอี้ฟานลอยเตะจมูก

กลิ่นหอมๆและกลีบดอกไปที่เกาะพราวไปตามเนื้อตัว ยามเมื่อฝ่ามือหยาบลูบไล้ไปตามผิวกายที่เปียกชื้น ทำให้ร่างบางที่ไม่ได้สัมผัสมันมานานรู้สึกผ่อนคลายจนเผลอหลับตาลง และพิงตัวไปตามอกแกร่งของอี้ฟานอย่างเคลิบเคลิ้ม

ดวงตาจับจ้องมองวงหน้าสวย ถุงใต้ตาที่ดำคล้ำนั่นแม้ว่ามันจะดูเหมือนสุขภาพไม่ดี แต่ทว่าจื่อเทากลับแข็งแรงมากนัก อีกทั้งยังรับกับดวงตาคมสวยที่น่าจังจ้อง อดไม่ได้ที่จะโน้มริมฝีปากกดจูบ แล้วลูบฝ่ามือไปตามเนื้อตัว ถูผิวกายให้แก่คุณชายที่กำลังเคลิบเคลิ้มจนเผลอหลับตาพริ้ม และเผลอไผลไปว่าสิ่งที่อี้ฟานกำลังกระทำกับเขามันอันตรายมากถึงเพียงไหน...

กระตุกยิ้มที่มุมปากแล้วเลียลิ้นไปตามริมฝีปากอวบอิ่มของตนอย่างกระหาย จับจ้องไปตามยอดอกที่ปริ่มน้ำชูชันแล้วใช้มือสัมผัสมันอย่างผะแผ่ว...

"อืม.." ครางในลำคออย่างนึกรำคาญเมื่ออี้ฟานกระทำอะไรกับเขาบางอย่าง และต้องลืมตาขึ้นพรึบ! เมื่อฝ่ามือหนาค่อยๆลูบร่างกายลงไปจนถึงแก่นกายที่สงบนิ่ง หันขวับไปมองอี้ฟานที่ยกยิ้ม ใบหน้าหล่อเหลานั่นอยู่ใกล้เขาเพียงแค่ปลายจมูก

"จะ.. จะทำอะไร" เอ่ยถามด้วยความหวาดระแวงทว่าอี้ฟานกลับไม่ตอบ ก้มลงมองผ่านน้ำขุ่นที่เห็นเรือนร่างของจื่อเทาเรือนลาง ฝ่ามือคว้าหมับ! จับแก่นกายของคุณชาย จนร่างบางสะดุ้งยกมือขึ้นจากน้ำจนมันกระฉอกออกมา ยึดจับไหล่แกร่งที่กระทำกับเขา เค้นคลึงหยอกล้อจนร่างกายที่อ่อนยวบแข็งขืน

"มะ ไม่... อะอา" เสียงร้องที่ครางหวานส่งเสียงกระเส่า และเกร็งร่างกายไปทั้งร่าง เรียวเท้าที่ถูกพาดยิ่งเปิดทางให้อี้ฟานกระทำได้สะดวก เกร็งเท้าจนรู้สึกปวดระบมไปทั้งบาดแผล แปรปรวนกับความปวดหนึบของแก่นกายที่ตั้งชัน

 ฝ่ามือหนึ่งขยับจนน้ำกระเพื่อม อีกมือหนึ่งจับใบหน้าหวานที่ปริ่มน้ำตาให้หันเข้ามาหา แล้วบดเบียดริมฝีปากช่วงชิงรสหานที่อยู่ภายใน จื่อเทาย่นคิ้วและปรือตามองด้วยความเจ็บปวด หากแต่ความเจ็บปวดนั่นมันคือความต้องการที่อยากจะปลดปล่อยเสียมากกว่า...

"ฮึก!" หอบหายใจและกลั้นเสียงที่เปล่งออกมา แหงนกายไปตามไหล่แกร่งที่โน้มตัวกระทำปลุกเร้าร่างกาย มือแกร่งคอยรูดไปตามแก่นกายที่แข็งขืน อีกมือลูบไล้ไปตามตัวผะแผ่ว ความกระสันที่วาบหวิวจวนเจียน ราวกับว่าร่างกายจะแตกละเอียดเสียให้ได้

ค่อยๆลูบมือไปตามร่างกายเมื่อรับรู้สึกถึงความแข็งขืนที่เต็มเปี่ยม จึงขยับมือข้างที่ว่างลงต่ำ ใช้สองนิ้วล่วงล้ำเข้าไปในโพลงที่คับแคบ

"อะ... อา" เสียงหวานร้องระงมและถูกกลืนกินด้วยรสจูบที่เร่าร้อน มือทั้งสองข้างปรนเปรอความสุขให้แก่คุณชายที่ร้องคราง ดวงตาเปล่าปรือและล่องลอยสติขาดห้วง ยึดลำคอแกร่งยามเมื่อแก่นกายที่แข็งขืนถูกบีบเค้นจนไม่อาจเก็บกลั้นอารมณ์ได้ ขบริมฝีปากอย่างเย้ายวนยามเมื่อนิ้วเรียวที่คว้านเอาของเหลวออกมาจากร่างกาย ก็ยิ่งบิดเร้าไปตามฝ่ามือหนาที่กลั่นแกล้งเขา

"ฮึก อ่ะอ๊า!!!" กรีดร้องเสียงหลงระงมหวาน และถูกครอบครองด้วยริมฝีปากอี้ฟานอีกครั้งหนึ่ง ยามเมื่อปลดปล่อยสิ่งที่อัดอั้น ร่างกายรู้สึกวาบหวิวและขาวโพลนไปเสียทุกอย่าง ร่างกายอ่อนยวบจนต้องใช้ไหล่แกร่งของอี้ฟานเป็นที่พักพิง มือหนาผละจากร่างกายของคุณชาย ลูบไปตามเนื้อกายผะแผ่ว ก่อนจะขยับตัวแล้วช้อนร่างบางที่ปวกเปียกขึ้นมา....

"เจ้าคนเลว..." เสียงหวานที่เค้นเสียงก่นด่าด้วยความไม่พอใจทำให้อี้ฟานต้องเลิกคิ้ว สบดวงตาที่หยาดเยิ้มแล้วหอบหายใจหนักรวยริน ยกยิ้มเยาะแล้วเอ่ยว่า

"คนเลวเยี่ยงข้าก็ทำให้เจ้าขึ้นสวรรค์ได้ไม่ใช่หรือไง"  ใบหน้าหวานแดงฉ่าแล้วทุบกำปั้นไปบนอกของอี้ฟานด้วยความโกรธที่ถูเย้าแหย่และกลั่นแกล้งให้อับอาย จับสาบเสื้อของอี้ฟานซุกหน้าไม่กล้ามองดวงตาที่จับจ้อง เมื่อร่างสูงทำให้เขาไม่อาจมองหน้าอี้ฟานติด ทั้งๆที่ปากบอกกว่าเกลียด ทว่าร่างกายกลับทรยศ จื่อเทาอยากจะกรีดร้องด้วยความดื้อรั้นทว่าความคิดนั่นมันดูไร้ความคิดจนเกินไป ไม่แน่อาจจะถูกอี้ฟานหัวเราะเยาะกลับมา...

ทำไมข้าต้องเป็นฝ่ายที่ถูกอี้ฟานลวงให้ติดกับเสียทุกครั้งด้วยนะ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ!