ศึกชิงหัวใจจ้าวมังกรตอนที่20

สองตาประสานใจ สองกายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว...

“อา...” เสียงหวานครางกระเส่าท่ามกลางความเงียบภายในตำหนักหลังวัง…

ลมหนาวพัดพากลิ่นหอมรัญจวนของเหล่าบุปผาหอบกลิ่นอายที่หอมหวานกระทบร่างของสองชายยิ่งกายใจแนบชิดกันมากเท่าใดความกระสันและวาบหวิวยิ่งทำให้สองร่างนั้นปั่นป่วน กลิ่นหอมใดไม่เท่ากลิ่นที่หอมหวานจากผิวกายของร่างบางที่นั่งอยู่บนตักของอี้ฟาน จมูกโด่งไซร้ไปตามลำคอระหงส์ของร่างบางที่ร้อนรุมสูดกลิ่นอายที่หอมจนไม่อาจละไปได้ยิ่งอี้ฟานลากจมูกโด่งไปตามลำคอระหงส์จื่อเทาก็ยิ่งเคลิบเคลิ้มจนตาปลือ...

บรรยากาศที่เริ่มกดต่ำขึ้นเรื่อยๆไม่ได้ช่วยให้ร่างกายของสองชายนั้นลดความร้อนรุ่มไปได้เลยสักนิด ยิ่งผิวกายที่เปล่าเปลือยแนบชิดก็ยิ่งทำให่ร่างกายนั้นร้อนระอุเหงื่อเม็ดโตฝุดขึ้นที่ข้างขมับของจื่อเทาที่เอียงคอรับสัมผัส เมื่อมือหนาปัดป่ายไปตามเรือนร่างก็ยิ่งสร้างความกระสันให้แก่ร่างบางที่กอดอยู่

ริมฝีปากหนาได้รูปกดจูบไปตามลำคอไล่ขึ้นไปตามปลายคางจนมาหยุดที่กลีบปากได้รูปกระจับริมฝีปากกดจูบและดูดเม้มยามเมื่อลิ้นหนาสอดส่ายหาความหวานภายในกระพุ้งแก้มนิ่มอ้อมแขนบางก็ยิ่งโอบรัดรอบคอของอี้ฟานและกดจูบโต้ตอบโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าหวานที่แสดงอยู่ยิ่งหลิ่วตายกยิ้มอย่างพึงพอใจ

“อา...อือ” เมื่อผละออกจากริมฝีปากนิ่มใบหน้าหวานที่เปล่าปลือก็หอบหายใจหนักและสูดอากาศเข้าปอดในอาการหอบเหนื่อยอี้ฟานฉีกยิ้มเพียงเล็กน้อยและโน้มหน้ากระซิบข้างหู

“นี่เพิ่งจะเริ่มเองเจ้าก็เหนื่อยเสียแล้ว” คำพูดเย้าแหย่พร้อมๆกับขบฟันไปที่ติ่งหูเบาๆโดยที่ร่างบางไม่ทันตั้งตัวทำให้จื่อเทาถึงกับสะดุ้งและขนตั้งชันไปทั้งร่าง ดวงตาเรียวปลือตามองอี้ฟานที่นั่งยิ้มให้แก่ตนพลางทำสีหน้ากรุ้มกริ่มจ้องมองเขา มือเรียวที่คล้องคออี้ฟานไว้ค่อยๆลูบลงอย่างช้าๆจนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่บาดแผลของอี้ฟานพลางทำสีหน้าเจ็บปวด

“ท่านคงเจ็บมากแน่ๆเลยพี่อี้ฟาน” น้ำเสียงกระเส่าพูดพลางโน้มหน้าจูบลงเฉียดบาดแผลราวกับว่าจื่อเทากำลังมอบพลังรักษาบาดแผลเหล่านั้นให้หายไป ท่าทางที่น่าเอ็นดูและน่าหลงไหลทำให้อี้ฟานถึงกับฉีกยิ้มนิ้วเรียวเชยคางเรียวของจื่อเทาให้เงยขึ้นใบหน้าหวานทำสีหน้าออดอ้อนยิ่งทำให้อี้ฟานได้ใจ

ริมปากของทั้งคู่เข้าบดเบียดกันอีกครั้งมือหนาของอี้ฟานลูบไปตามแผ่นหลังเนียนของจื่อเทาไล่ลงไปถึงเอวคอดนิ่ม

“อืม” ความรู้สึกดีทำให้จื่อเทาครางเสียงหวานและซุกหน้าเข้ากับไหล่แกร่ง

แก่นกายที่แข็งขืนเมื่อถูเสียดสีไปมาทำให้จื่อเทาน้อยนั้นตื่นตัวความรู้สึกแปลกและปั่นป่วนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนทำให้ร่างบางนั้นบิดกายไปมา ความปวดหนึบและอยากจะปลดปล่อยทำให้ดวงตาเรียวปลือมองพลางทำคิ้วขมวดสายตาเว้าวอนทอดมองใบหน้าของอี้ฟานที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับเขา

“ข้ารู้สึกแปลกๆพี่อี้ฟานทำยังไงดี อ๊ะ!” เสียงหวานถามอี้ฟานด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือยิ่งได้ฟังจื่อเทาเอ่ยในสิ่งที่ไร้เดียงสาอี้ฟานก็ยิ่งแกล้งร่างบางให้เกิดความรู้สึกปั่นป่วนยิ่งขึ้น เมื่อมือหนาเค้นคลึงไปที่เนื้อนิ่มและกระตุกร่างบางให้เข้ามาแนบชิดมากกว่าเดิมจนแก่นกายที่แข็งขืนนั้นเสียดสีไปมาทำเอาร่างบางถึงกับบิดเร้าและนิ่วหน้าขบเม้มริมฝีปากบางเบาๆ

“ทำอย่างไรดีล่ะหืม” ค่ำกระซิบที่ข้างหูและยิ่งอี้ฟานคลอเคลียอยู่ที่ลำคอของจื่อเทา ลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดยิ่งสร้างความรู้สึกกระสันในห้วงอารมณ์ที่อยากจะปลดปล่อย จื่อเทาทำสีหน้าอึดอัดเมื่อแก่นกายของเขามันกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ใบหน้าหวานมองอี้ฟานอย่างร้องขอเมื่อไม่สามารถทนความรู้สึกนั้นได้อีกต่อไป

“ช่วยข้าด้วย อื้อ” ทันทีที่พูดจบริมฝีปากของอี้ฟานก็เข้าประกบจูบอย่างดูดดื่มเกี่ยวกระหวัดเข้ากับลิ้นหวานภายในกระพุ้งแก้มนิ่มมือหนาลูบไปตามเอวจนมาหยุดที่แก่นกายของร่างบาง

“อะฮึก!” เพียงแค่แตะใบหน้าหวานที่กดจูบอยู่ก็ขมวดคิ้วและร้องครางทันทีรูขุมขนลุกขึ้นตั้งชันและรู้สึกวาบหวิวไปทั้งร่างกาย กลีบปากที่จะยังคงบดเบียดอยู่ยิ่งสร้างความกระสันไปตามไขสันหลังเมื่อมือหนาเค้นคลึงเสียงหวานก็ยิ่งครางฮือและกอดลำคอแกร่งเพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยว…

สวย...

อี้ฟานไม่เคยเห็นใครที่สวยและงดงามยิ่งกว่าจื่อเทาอีกแล้วไม่ว่าจะทำอะไรกับร่างกายของจื่อเทาร่างกายทุกสัดส่วนนั้นช่างน่าหลงไหลไปเสียหมด ยิ่งมือหนาของเขาลูบไล้ไปตามผิวกายสีขาวสะอาดที่ต้องแสงจันทร์ยิ่งทำให้จิตใจของอี้ฟานนั้นเตลิดเปิดเปิง

เขาทนอยู่ได้เช่นไรทุกๆคืนที่ไม่ทำรักกับจื่อเทา อี้ฟานนั้นช่างเป็นคนที่โง่งมเสียจริงแต่ไม่นานหรอกหลังจากนี้ไปอี้ฟานคนนี้จะขอเอาคืนในส่วนที่ผ่านพ้นมาทุกๆค่ำคืนที่เขาต้องทดเก็บอารมณ์ไว้...

สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองใบหน้าหวานดวงตาที่เคลิบเคลิ้มรู้ได้เลยว่าชายหนุ่มคนนี้กำลังหลุดเข้าไปอยู่ในห้วงอารมณ์ของตัวเอง เมื่อมือหนาของอี้ฟานเค้นคลึงร่างบางก็ยิ่งครางไม่หยุดปากจื่อเทากำลังยั่วอี้ฟานให้ถึงขีดสุดแต่ยังหรอกอี้ฟานอยากให้จื่อเทาถึงขีดสุดก่อนที่เขาจะลงมือกระทำกับร่างบาง...

“พี่อี้ฟานอา อะ ฮึก! จื่อเทาจื่อเทาจะทนไม่ไหวแล้ว” เสียงกระเส่าพูดพลางขบเม้มริมฝีปากสีชมพูที่กลายเป็นสีแดงสดดวงตาเรียวปลือมองอี้ฟานคิ้วขมวดใบหน้าคมกำลังกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับเขาราวกับว่าอี้ฟานกำลังแกล้งเย้าแหย่ร่างกายของจื่อเทาให้แหลกคามือ

ความอัดอั้นที่ถูกเค้นคลึงยิ่งทำให้จื่อเทานั้นปวดหนึบซุกหน้าเข้ากับไหล่แกร่ง...

“พี่อี้ฟานอย่าแกล้งข้าสิอ๊า!” คำกระซิบร้องครางที่ข้างหูเสียงกระเส่าอี้ฟานฉีกยิ้มและกระตุกแก่นกายที่แข็งขืน เพียงแค่นั้นจื่อเทาก็ร้องเสียงหลงเมื่อมือหนาเริ่มขยับขึ้นลงอย่างช้าๆยิ่งทำให้ร่างบางกอดอี้ฟานและกดหน้าซุกเข้ากับอกแกร่งเพื่อกักกั้นอารมณ์ที่กำลังปะทุ แต่อี้ฟานหรือจะยอมเขาเชยคางเรียวขึ้นและกดจูบจื่อเทาไปพร้อมๆกับช่วยร่างบางให้ปลดปล่อย เสียงครางอื้ออือพร้อมๆกับเรียวตาที่หยาดเยิ้มจ้องมองดวงตาคมของอี้ฟานที่จ้องมองอยู่ ร่างกายขยับเข้าหาฝ่ามือหนาของอี้ฟานมือหนาบีบเค้นคลึงยิ่งรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะแตก ยิ่งอี้ฟานกระตุ้นพร้อมๆกับกดจูบความปวดหนึบก็แล่นไปถึงไขสันหลังและกลายเป็นความกระสันอยู่ในอก ยิ่งแก่นกายของจื่อเทาแข็งขืนอี้ฟานก็ยิ่งกระตุกมันอย่างเร็วจนกระทั่งร่างบางทนไม่ไหวและปลดปล่อยมันออกมาตามห้วงอารมณ์ที่ถึงขีดสุด

“อ๊า!!!!!”

“ฮึก!” ริมฝีปากหวานผละออกและร้องครางเมื่อมาถึงจุดขีดสุดของร่างกายจื่อเทาแหงนหน้าพลางทำสีหน้าเหยเกด้วยความสุขเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น

ใบหน้าหวานซุกหน้าเข้ากับไหล่แกร่งและหอบหายใจหนักอย่างหมดแรง…

ยิ่งเห็นอาการของร่างบางที่ทับแก่นกายที่แข็งขืนของตนใบหน้าหวานที่แสดงอยู่นั้นจงใจที่จะยั่วเขาชัดๆอี้ฟานฉีกยิ้มและกระตุกร่างบางให้นอนราบไปบนที่นอนนุ่ม ลมหายใจอุ่นๆของร่างบางหอบฮักออกมาจนอี้ฟานรับรู้ดวงตาเรียวหยาดเยิ้มปลือมองพลางเลียริมฝีปากและขบเม้มยั่วเขา...

“ทำไมเจ้าถึงได้ยั่วข้าแบบนี้นะ” อี้ฟานกดเสียงต่ำด้วยแรงอารมณ์ที่เขาเองก็เริ่มจะควบคุมไม่ไหวจ้องมองร่างบางที่นอนหอบหายใจและทำท่าจะหมดแรงแต่ใครกันเล่าจะปล่อยให้จื่อเทานั้นสุขสมในอารมณ์เพียงคนเดียว

“อ๊ะ!” เสียงหวานอุทานอย่างตกใจเมื่ออี้ฟานนั้นยกขาของจื่อเทาข้างหนึ่งขึ้นตั้งฉากดวงตาเรียวมองอี้ฟานที่ทำสีหน้ากรุ่มกริ่มอย่างไม่รู้ความหมายแต่ใบหน้าที่กำลังกดจูบไปตามหน้าแข้งไล่ขึ้นมาถึงต้นขานิ่มสร้างความสยิวให้กับร่างกายจนเคลิบเคลิ้มใบหน้าหวานแดงระเรื่อเมื่อเห็นดวงตาคมช้อนสายตาขึ้นมองด้วยความเขินอายมือเรียวยกปิดปากเมื่ออี้ฟานกำลังจะทำอะไรบางอย่างกับเขา...

“อื้อพี่อี้.....” น้ำเสียงกระเส่าขาดห้วงเอ่ยร้องเมื่อมือหนากำลังเค้นคลึงไปที่จุดๆนั้นร่างสูงค่อยๆขยับขึ้นทาบทับริมฝีปากหนาได้รูปกดจูบไปตามท้องน้อยไล่ขึ้นไปที่ยอดอกสีชมพูระเรื่อเมื่อลิ้นหนาลากไล้ยิ่งทำให้ร่างบางนั้นแอ่นไปตามอารมณ์ อี้ฟานขยับขึ้นมากดจูบที่ริมฝีปากนิ่มฝ่ามือหนายังคงคลึงไปที่ช่องทางเล็กๆอย่างเบามือดวงตาคมจ้องมองใบหน้าหวานที่หลับตาพริ้ม...

“อ๊ะ! อ่ะ ฮึก!” ดวงตาเรียวเบิกขึ้นอีกครั้งและหลับตาปี๋ทันทีที่นิ้วเรียวของอี้ฟานนั้นลุกล้ำไปตามช่องแคบความรู้สึกแปลกๆที่แล่นไปตามร่างกายทำให้จื่อเทากอดอี้ฟานเอาไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยวใบหน้าหวานเหยเกเมื่อนิ้วของอี้ฟานนั้นเพิ่มจำนวนขึ้น

“เจ็บหรือ” น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยถามพลางกดจูบซับเม็ดเหงื่อที่ข้างขมับ จื่อเทาส่ายหน้าไปมาอย่างช้าและปลือตามองอี้ฟานที่มองเขาอยู่

“ไม่เจ็บเลยถ้าเป็นพี่อี้ฟาน... จื่อเทาทนได้” อี้ฟานหัวเราะออกมาเสียเบาเมื่อได้ฟังคำพูดที่พูดออกมาเสียงหวานกดจูบขบเม้มริมฝีปากบางจนใบหน้าหวานนั้นครางฮือยิ่งอี้ฟานขยับนิ้วร่างกายของจื่อเทาก็ยิ่งบิดเร้าไปทั้งร่าง

เมื่อเห็นว่าร่างกายของจื่อเทาพร้อมรับร่างกายของอี้ฟานที่ทาบทับเมื่อเห็นว่าร่างบางกำลังเผลอไผลไปกับอารมณ์ที่ครุกรุ่นก็แทรกกายเข้าไปในโพลงที่คับแคบทันที

“อ๊า อ๊า!!! อื้อ!” ร่างบางบิดเร้าไปทั้งร่างเมื่อแก่นกายที่ใหญ่เกินตัวนั้นแทรกกายเข้ามาความรู้สึกเจ็บทำให้จื่อเทาร้องเสียงหลง แต่ก็ถูกอี้ฟานประกบจูบอีกครั้งลิ้นหนาดูดดันอย่างร้อนแรงเพื่อเรียกอารมณ์กระเส่าให้กลับคืนมามือเรียวคล้องคออี้ฟานพลางหลับตาปลือรับสัมผัสพร้อมๆกับแก่นกายที่แทรกเข้าหาอย่างช้าๆ

“ฮึก!” กว่าจะเข้าถึงด้านในจนสุดร่างบางที่อยู่ใต้ร่างอี้ฟานก็แทบจะหมดแรงและอ่อนยวบแต่อี้ฟานก็กระตุ้นให้จื่อเทานั้นตื่นตัวอีกครั้ง จมูกโด่งไซร้ไปตามลำคอมือหนาจับไปที่แก่นกายของจื่อเทาใบหน้าหวานนิ่วหน้าและครางฮือเมื่ออี้ฟานเคล้นคลึงไปที่ส่วนๆนั้นทั้งๆที่ภายในนั้นยังคงฝังร่างของอี้ฟานอยู่

ความรู้สึกแปลกๆที่เพิ่มมากขึ้นกว่าครั้งแรกที่อี้ฟานทำกับเขาจื่อเทาบิดกายไปมาและปลือตามองดวงตาของอี้ฟานมือที่ว่างอยู่เกลี่ยไปตามไรผมของจื่อเทาที่ชื้นเหงื่อ

“พร้อมนะ” จื่อเทาพยักหน้าหงึกหงักเพียงแค่นั้นร่างกายของอี้ฟานก็ขยับขึ้นลงอย่างช้าๆร่างบางกระตุกเกร็งทันทีลมหายใจหนักหอบฮักไปตามแรงกระแทกที่เริ่มเข้ามาจากความเจ็บกลับกลายเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่ความกระสันและชาหนึบไปทั้งร่างนั้นรู้สึกดีเสียจนจื่อเทาครางไม่เป็นภาษา

“พี่อี้ พี่อี้ฟาน ฮื้อออ!!!” นิ้วเรียวถูกขบเม้มจนแดงจัดอี้ฟานช้อนร่างของจื่อเทาและยกขึ้นนั่ง

“อ๊า!!!” ยิ่งแก่นกายของจื่อเทาเข้าไปจนสุดด้ามร่างกายของจื่อเทาก็แทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆมือเรียวเกาะยึดไหล่หนาและปรือตามองอี้ฟานที่นั่งมองเขาอยู่ร่างกายของอี้ฟานและจื่อเทาแนบชิดกันจนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวรอยยิ้มของอี้ฟานพึงพอใจต่อร่างบางที่ทาบทับอยู่

“ทำสิ” คำขอของอี้ฟานทำเอาใบหน้าหวานนั้นแดงจัดเมื่อถูกสั่งให้กระทำอย่างว่าใบหน้าคมยิ้มกรุ้มกริ่มและซุกไซร้ไปตามลำคอระหงส์ ยิ่งไม่ขยับกายแก่นกายของจื่อเทาที่อยู่ตรงท้องน้อยของอี้ฟานก็ยิ่งปวดหนึบยิ่งมือหนาลูบไปตามแผ่นหลังและหน้าอกของจื่อเทาก็ยิ่งทำให้ร่างกายนั้นปั่นป่วนกลิ่นหอมอ่อนๆที่โชยมาตามลมยิ่งสร้างบรรยากาศให้เริ่มครุกรุ่น...

ร่างบางค่อยๆขยับขึ้นลงอย่างช้าๆมือเรียวยึดไหล่แกร่งไว้จนเผลอกดจิกความกระสันไปทั้งไขสันหลังทำให้ร่างบางนั้นขนตั้งชันความเงอะงะของจื่อเทาเป็นแรงกระตุ้นให้สติของอี้ฟานนั้นขาดฝึงมือหนาตะปบไปที่เอวคอดและจับกดกระแทกอย่างแรง

“อ๊า!!!” เพียงเท่านี้น้ำเสียงหวานก็ครางขึ้นมาเสียงหลง

อี้ฟานกำลังรู้สึกสนุกที่ได้แกล้งจื่อเทา!

สายตาตำหนิทอดมองวงหน้าของอี้ฟานที่จ้องมองเขาพลางยิ้มกริ่ม...

“อย่าแกล้งข้าสิข้า ข้าจะไม่ไหวแล้ว ฮึก!” น้ำเสียงหวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาและนิ่วหน้าเมื่อแก่นกายเริ่มปวดหนึบขึ้นมาอีกครั้งอี้ฟานฉีกยิ้มที่มุมปากและดึงร่างบางเข้ามากอดไว้จมูกคลอเคลียไปที่ลำคอระหงส์ไปมายิ่งสร้างความสยิวให้กับร่างบางที่ทาบทับอยู่

มือหนายกเอวคอดขึ้นและขยับกายขึ้นลงอย่างช้าๆเพียงแค่นี้ใบหน้าหวานก็ซุกเข้ากับไหล่แกร่งยิ่งร่างกายเริ่มเสียดสีเข้าหากันจื่อเทาก็แทบจะกักกั้นอารมณ์ที่ปวดหนึบไว้ไม่ไหว ใบหน้าเรียวแหงนหงายไปตามจังหวะที่ร้องแรงของอี้ฟาน ฟันคมขบเม้มไปที่เม็ดติ่งสีชมพูระเรื่อเพื่อสร้างความรัญจวนให้แค่ร่างบางจนครางฮือ

เสียงกระเส่าครางอื้ออึงดังไปทั่วทั้งตำหนังที่เงียบเชียบภายในค่ำคืนของวังหวงหลง...

ยิ่งแก่นกายเสียดสีไปตามหน้าท้องพร้อมๆกับอี้ฟานที่แทรกกายเข้าออกเป็นจังหวะยิ่งทำให้จื่อเทานั้นสุขสมรวมไปถึงอี้ฟานที่เริ่มหอบหนักแหละร่างกายที่ชื้นเหงื่อเริ่มร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆเมื่อใกล้ถึงขีดสุด

“พี่อี้ฟาน พี่อี้ อะ อ๊ะ!” เมื่อความรู้สึกที่ใกล้จะถึงขีดสุดกำลังจะระเบิดออกมาจื่อเทาก็ยิ่งครางเรียกชื่อของอี้ฟานเพื่อเร่งเร้า

“อือจื่อเทา” ใบหน้าคมเหยเกเมื่อเขาเองก็รู้สึกไม่แตกต่างกันริมฝีปากบดเบียดกลีบปากนิ่มลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดหาความหวานภายใน ดวงตาเรียวเปล่าปลือจ้องตาประสานกันเมื่อทั้งคู่ต่างก็เริ่มจะทนไม่ไหว

จื่อเทารักพี่อี้ฟาน...

“รัก”

“อ๊า!!!!!” เมื่อจังหวะที่เร่งเร้าให้หนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆไปตามอารมณ์ที่ครุกรุ่นดั่งไฟเผาความอดทนสุดท้ายก็ไม่อาจกักกลั้นเอาไว้ได้ ร่างกายของจื่อเทาแอ่นขึ้นสูงเมื่ออี้ฟานกระแทกกายเข้าหาเป็นครั้งสุดท้ายร่างกายในความมืดที่มีแสงจันทร์ส่องเข้ามาเพียงน้อยนิดอี้ฟานจ้องมองใบหน้าหวานที่เหยเกเมื่อจื่อเทานั้นปลดปล่อยออกมาพร้อมๆกับเขา คำว่ารักอี้ฟานนั้นได้ยินอย่างชัดเจนร่างกายของอี้ฟานกอดรัดร่างบางจนแนบชิดและทิ้งตัวลงบนที่นอนนุ่ม...

เพียงแค่ปลดปล่อยออกมาจื่อเทาก็หมดแรงและหลับไปทันที...

มือหนาเกลี่ยไปตามไรผมที่ชื้นเหงื่อของวงหน้าหวานที่หลับตาพริ้มรอยยิ้มบางๆของความสุขยกยิ้มพร้อมๆกับกดจูบไปที่หน้าผากทุยของคนที่นอนหลับ...

จื่อเทาทำให้อี้ฟานรู้สึกรักมากและยิ่งหลงขึ้นเรื่อยๆเมื่อได้หลอมรวมเข้าร่างบางที่นอนอยู่ความสุขที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆนั้นอี้ฟานอยากจะเก็บจื่อเทาเอาไว้เพียงแค่ผู้เดียวเท่านั้น...

ร่างหนายกขึ้นตัวถอนออกจากจื่อเทาและขยับร่างบางให้ขึ้นมานอนทับแขนอ้อมแขนแกร่งกอดก่ายร่างบางเอาไว้อย่างหวงแหนกดจมูกสูดกลิ่นอายจากกลุ่มผมสีเงินสลวยที่หอมหวานเข้าปอด...

“ข้าเองก็รักเจ้าจื่อเทา” คำกระซิบที่เอ่ยบอกทำให้ร่างบางที่หลับตาพริ้มอยู่ถึงยังฉีกยิ้มหวาน

เมื่อความปรารถนาของตนเป็นจริงจื่อเทาและอี้ฟานควรจะมีความสุขแล้วจริงๆ...