รักร้ายKT ตอนที่11
จื่อเทาเบิกตาขึ้นเล็กน้อยแล้วกัดฟันหลับตาแน่นด้วยความหวาดกลัว
เขากลัวเหลือเกินเมื่อสิ่งที่เห็นมันกำลังซ้ำเติมจิตใจและร่างกายของเขาอีกครั้ง
ความเจ็บปวดที่จดจำจื่อเทากลัวจนใจสั่นเต้นระรัวแทบทะลุออกมา
"ยะ อย่า"
เอ่ยร้องอ้อนวอนยามเมื่อริมฝีปากบรรจงจูบไปตามผิวกายที่นุ่มลื่น ลิ้นร้อนโลมเลียไปตามร่างกายที่หอมราวกับน้ำผึ้งก็ไม่ปาน
ร่างกายสั่นสะท้านยามเมื่อริมฝีปากของอี้ฟานกดจูบและขบเม้มไปตามยอดอก ร่างกายร้อนรุมและปั่นป่วนเจียนตาย...
อี้ฟานกำลังจะฆ่าเขาทั้งเป็น!
"หากเจ้า...
ไม่ดื้อกับข้า..." ริมฝีปากประทับจูบไปบนน้ำตาปริ่ม
จุมพิตลงบนเปลือกตาสวยที่หลับแน่น แรงถอนสะอื้นและกลั้นเสียงเอาไว้ในลำคอ อี้ฟานปลอบประโลมด้วยรสจูบที่โลมเลียอย่างช้าๆ
กลีบปากบางเผยอขึ้นเล็กน้อยและรับสัมผัส รับเรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดเข้ามาในโพลงปากของเขา
และต้องผวาเฮือกลืมตาและหลับแน่นอีกครั้ง เมื่อนิ้วเรียวของอี้ฟานค่อยๆสอดใส่เข้าไปในโพลงที่คับแคบ....
ของเหลวใสที่เคยค้างคาค่อยๆไหลออกมาอย่างช้าๆ
ความอุ่นที่ไหลไปตามแก้มก้นจื่อเทารู้สึกรังเกียจและขยะแขยงในใจ แต่ทว่าร่างกายกลับหวาดกลัวและปล่อยให้อี้ฟานกระทำจนพอใจ
"ฮึก! อือ..."
สะดุ้งสุดตัวแล้วร้องครางด้วยความเจ็บระคนความรู้สึกแปลกปั่นป่วนไปตามร่างกายของเขา
ยามเมื่อนิ้วเรียวควานหาราวกับว่าร่างกายของจื่อเทาซุกซ่อนสิ่งของล้ำค่าอยู่ภายใน ยิ่งได้ยินเสียงครางหวานที่กระเส่าเท่าใด
นิ้วเรียวก็ยิ่งกดไปที่จุดกระสันจนร่างกายกระตุกเกร็ง
"อ่ะ
อา...."
กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์มองใบหน้าหวาที่แหงนหงายลำคอส่งเสียงกระเส่า
แก่นกายที่อ่อนยวบแข็งขืนโดยที่ไม่ปลุกเร้ายิ่งทำให้อี้ฟานนึกสนุก อยากจะแกล้งและดูปฏิกิริยาของคุณชายยิ่งขึ้นไปอีก
ดึงนิ้วเรียวออกจากช่องทางที่คับแคบแล้วขยับกายของเขาทาบทับจนแก่นกายเสียดสี
ร่างบางผวาเฮือกทำสีหน้าที่เย้ายวนอย่างเผลอตัว กลีบปากบางขบเม้มริมฝีปากแน่นแล้วเกร็งมือเมื่อท่อนล่างกำลังปั่นป่วน
คิ้วเรียวย่นเข้าหาจนแลดูน่าสงสาร ดวงตาฉ่ำเยิ้มราวกับน้ำเชื่อมก็ไม่ปาน
สงสายตายั่วเย้าจนยากที่จะหักห้ามใจ
"อืม...
จื่อเทา" ครางในลำคอต่ำเมื่อเขาเองก็สุดทนจนแก่นกายปวดหนึบ โน้มริมฝีปากบดเบียดกับคุณชายที่เผยอรับอย่างว่าง่าย
เรียวคิ้วผูกย่นร่างกายกระตุกเกร็งจนสั่นสะท้าน เมื่อท่องล่างของเขาและอี้ฟานกำลังถูไปมาเพื่อหยอกล้อ
"อ่ะ ฮึก!"
กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากแล้วสะกดกลั้นเสียงหวานเอาไว้
ร่างกายของเขามันรู้สึกแปลกๆ เหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆเสียให้ได้
ความกระสันที่ร้อนวูบวาบอยู่ภายในยิ่งทำให้ร่างกายกระตุกเกร็ง จื่อเทาปรารถนาที่จะปลดปล่อย
ยิ่งเผลอตัวยกสะโพกรับสัมผัสจากอี้ฟาน ดวงตาหลับพริ้มแล้วรับลิ้นร้อนที่ชอนไชเข้าหา
ครางหวานจนอี้ฟานพึงพอใจ "อา...."
เมื่อเห็นว่าร่างกายที่แข็งของคุณชายกำลังได้ที่จึงผละออกมาจากริมฝีปากหวาน
และหยุดสะโพกของเขาจนใบหน้าหวานย่นคิ้วด้วยความไม่พอใจ กระตุกยิ้มเพียงน้อยแล้วเกลี่ยนิ้วไปตามเส้นผมสลวย
"เจ้าพร้อมหรือไม่"
ใบหน้าคมหวานสะบัดหนีอย่าดื้อรั้นยิ่งทำให้อี้ฟานหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน
โน้มใบหน้าจุมพิตลงบนพวงแก้มนิ่มแล้วขบเม้มติ่งหูคุณชายจนร่างบางสั่นสะท้าน แก่นกายกระตุกเกร็งจนอี้ฟานรู้สึกได้
กระซิบผะแผ่วว่า "เอ่ยชื่อข้าสิ"
"ไม่!"
เสียงหวานแหบพร่าสั่นเครือปฏิเสธเสียงแข็งแม้ว่าร่างกายจะไม่ตรงกับปากและตอบสนองอี้ฟานเป็นอย่างดี
ใบหน้าคมดุกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเลื่อนสะโพกขึ้นจนท่อนแกร่งเสียดสีไปบนแก่นกายของคุณชาย
ร่างบางสั่นสะท้านจนคราง "อะ อะ..." พยายามสะกดกลั้นไม่ให้เปล่งเสียงที่น่าอายออกมา
แต่ก็ไม่วายถูกอี้ฟานกลั่นแกล้งจนเผลอเปล่งเสียงหวาน หันมาถลึงตาที่เชื่อมและร้อนผ่าวสบตาอี้ฟานที่ยกยิ้มอย่างไม่พอใจ
"เรียกชื่อข้า" เอ่ยสั่งเอาแต่ใจจนจื่อเทาอยากจะเอื้อมมือบีบคอมันยิ่งนัก
แต่ยิ่งชักช้า อี้ฟานก็ยิ่งกระทำเช่นนั้นจนร่างกายสุดทน หันใบหน้าไปทางอื่นขบเม้มริมฝีปากที่ดื้อรั้น
จมูกโด่งของอี้ฟานไล้ไปตามสันคางไล่ไปตามพวงแก้มแล้วกระซิบ "เรียกสิ"
"ฮึก!"
หลับตาแน่นเมื่อถูกกระตุ้นเบาๆ กลับยิ่งทำให้ร่างกายนั้นปรารถนาที่จะปลดปล่อย
จื่อเทาค่อยๆหลั่งน้ำตาที่ร้อนผ่าวออกมาอย่างช้าๆ แล้วกัดฟันเอ่ยชื่ออี้ฟานอย่างไม่เต็มใจนัก
"อี้ฟาน..." แต่ทว่ามันผะแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน
"เรียกพี่อี้ฟาน...
แล้วข้าจะทำให้เจ้าหายทรมานเด็กดี..." ใบหน้าคมหวานหันกลับมามองด้วยแววตาที่ดื้อรั้นและรู้สึกโกรธที่อี้ฟานกำลังแกล้งบังคับเขา
ยิ่งอี้ฟานแกล้งขยับกาย ร่างกายก็ยิ่งกระตุกเกร็งจนต้องนิ่วหน้า กัดฟัดกรอดแล้วเอ่ยว่า "พี่...
อี้ฟาน"
อี้ฟานกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจแล้วก้มลงบนเบียดกลีบปากที่ร้อนผ่าว
เอื้อมมือปลดผ้าม่านเพื่อปล่อยให้คุณชายเป็นอิสระ เเต่ทว่าเรี่ยวแรงของจื่อเทาก็อ่อนยวบเกินทน
ดวงตาสวยหลับลงพร้อมๆกับน้ำตาที่พรั่งพรู รับสัมผัสที่เร่าร้อนจากร่างแกร่งที่ปลุกเร้า
วงแขนเรียวยึดลำคอแกร่งเอาไว้
ใบหน้าเหยเกและหวาดกลัวต่อสิ่งที่กำลังคุกคามเข้าหา
ช่องทางที่คับแคบกำลังถูกแทรกกายเข้ามา จื่อเทากรีดร้องด้วยความเจ็บ "อ๊า!!!!!" แทบหมดเรียวแรงเสียเดี๋ยวนั้น เมื่ออี้ฟานดันกายเขามาจนสุดด้าม
แม้ว่ามันจะไม่ลำบากเหมือนเมื่อคืนก็ตามที แต่ทว่าความเจ็บปวดนั้นไม่ได้น้อยลงเลย
จื่อเทายกมือดันกายดันไหล่แกร่ง ดวงตาหลับแน่นด้วยความเจ็บปวด เอ่ยสั่งอี้ฟาน
"ออกไป" เสียงห้วน แต่มีหรือที่อี้ฟานจะยอม
"มาถึงขนาดนี้แล้วยังจะให้เอาออก
เจ้าแน่ใจรึ?" กระซิบเย้าแหย่แล้วขยับสะโพกของเขาจนร่างบางสะดุ้ง "เฮือก!!!" กัดฟันแน่นข่มความเจ็บเมื่ออี้ฟานกำลังบรรเลงบทเพลงรัก รู้สึกเจ็บและกระสันในคราเดียวกัน
ภายในร้อนรุ่มจนระอุบีบรัดจนอี้ฟานต้องย่นคิ้ว
ไอร้อนที่ส่งผ่านแม้นจะรู้ตัวว่าจื่อเทาป่วยมากเพียงใด แต่ก็ไม่อาจหยุดรั้งได้อีกแล้ว
"อา... ฮึก! อือออ..."
เสียงหวานครางกระเส่าไปตามจะหวะสวบสาบ เมื่อร่างแกร่งกำลังถาโถมน้ำหนักตัวเขาสวนทางความคับแน่นเข้ามาภายใน
ร่างกายที่ร้อนระอุเหมือนเติมเชื้อไฟให้ทั้งสองโจนทะยานไปถึงฝั่งฝัน
จื่อเทากระตุกเกร็งบ่อยครั้ง ร่างกายร้อนวูบวาบจนเหมือนล่องลอย ร่างบางถูกช้อนและยึดเพื่อกระแทกเข้าใส่ ความหฤหรรษ์ที่ยากจะได้สัมผัสทำให้อี้ฟานไม่อาจยับยั้งอารมณ์
ยิ่งเขาทำรุนแรงมากเท่าใด คุณชายก็ยิ่งส่งเสียงหวานไพเราะ
มันคือสิ่งกระตุ้นให้หน้ามืดตามัวหลงระเริงไปกับสัมผัสนั้น ริมฝีปากกดจูบและดูดเม้ม
ปลอบประโลมร่างกายที่ผวาเฮือก
เมื่อจวนเจียนจนถึงขีดสุดของตัณหา ร่างกายกระตุกเกร็งไปทั้งร่างพร้อมกับปล่อยน้ำรักเข้ามาภายในเพิ่มความร้อนให้เพิ่มทวี
จื่อเทากระตุกเกร็งกายและยึดไหล่แกร่งเอาไว้แน่น
ปล่อยสิ่งที่อัดอั้นพร้อมๆกับเสียงหวาน "อา...." ระงม...
ร่างกายอ่อนยวบไร้เรี่ยวแรงทิ้งท่อนแขนไปบนที่นอนนุ่ม
หอบหายใจหนักเป่ารดลำคอแกร่งที่โอบกอดและคร่อมร่างอยู่
ดวงตาพร่ามัวจนไม่อาจฝืนกายทนได้ ดวงตาเรียวคมค่อยๆหลับตาลงอย่างช้าๆ
ภาพผ้าม่านช่างเลือนราง ลมหายใจขาดห้วยเจียนตาย...
วูบ....
หืม?
อี้ฟานย่นคิ้วและยันกายขึ้นมองและพบว่าจื่อเทาหมดสติไปเสียแล้ว
ดวงตาคมย่นคิ้วอย่างตึงเครียด ยกมือแตะไปตามใบหน้าสวย
"จื่อเทา"
ตบเบาๆเพื่อเรียกสติแต่ไม่ได้รับการหืออือใดๆ หัวใจกระตุกวูบใจหายถอนกายออกมาจากร่างบาง
"จื่อเทา
เจ้าเป็นอะไร" เอ่ยถามอย่างร้อนรนและรีบช้อนร่างของคุณชายขึ้น ร่างกายที่ร้อนผ่าวยามเมื่อตนมองข้ามบัดนี้มันกลับร้อนราวกับไฟ
อี้ฟานเบิกตาแข็งด้วยความตกใจรีบวางจื่อเทาไว้และดึงผ้าห่มคลุมกายจนถึงคอ
หยิบเสื้อคลุมขึ้นใส่ลวกๆแล้วเปิดประตูออกไป ตะโกนก้องสั่งข้ารับใช้
"ใครก็ได้ไปตามชานเลี่ยมาโดยเร็ว
ใครชักช้าข้าจะไล่ออกให้หมด!"
"ขอรับ!!!"
ความกระวนกระวายทำให้จิตใจของอี้ฟานหวาดกลัว
รีบเดินกลับไปหาจื่อเทาแล้วแตะสัมผัสไปตามร่างกายที่ร้อนระอุ ย่นคิ้วเข้าหากันอย่างตึงเครียดแล้วเอ่ยสั่งจงเหรินที่วิ่งมาดู
"ไปนำน้ำและผ้ามาให้ข้า"
"ครับ!"
ทำไมถึงเกิดเรื่องบ้าเช่นนี้! บัดซบ!
สบถในใจอย่างนึกกล่าวโทษตัวเขา
ทอดมองใบหน้าหวานที่แดงระเรื่อด้วยไอร้อน กลีบปากหอบหายใจรวยรินเมื่อมันแดงจัดเสียจนน่ากลัว
เมื่อจงเหรินนำน้ำมาให้ตามคำสั่งก็รีบใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดไปตามผิวกายของจื่อเทา
หวังให้ไอร้อนระบายออกไปบ้าง แต่ยิ่งเช็ดเท่าไรผ้าที่ร้อนดังเช่นผิวกายก็ไม่อาจช่วยให้คุณชายดีขึ้น
ยิ่งเห็นอาการหวาดผวาของจื่อเทา อี้ฟานก็ยิ่งร้อนใจยิ่งนัก!
"ไปดูซิว่าชานเลี่ยมาหรือยัง!" หันไปสั่งจงเหรินที่ดูตื่นตกใจไม่ต่างกัน เมื่อพ่อบ้านได้รับคำสั่งจึงรีบออกไป
อี้ฟานหันกลับไปหาจื่อเทาและจับมือเรียวที่ร้อนผ่าวเอาไว้แน่น
ใบหน้าตึงเครียดดวงตาจับจ้องไปที่ดวงตาเรียวคล้ำด้วยความกลัว
"เจ้าห้ามเป็นอะไรเด็ดขาดนี่คือคำสั่งของข้า!" เอ่ยด้วยความรู้สึกหวาดกลัว และร้อนรนประทับจุมพิตลงบนหลังมือนุ่มนิ่ม
แล้วหันไปชะเง้อคอมองท่านหมอที่น่าจะมาถึงได้แล้ว แต่ทว่าระยะทางจากบ้านของเขาและบ้านของชานเลี่ยอยู่ไกลกันมากนัก
เพียงเวลาผ่านไปชั่วอึดใจอี้ฟานก็แทบบ้าจนปัดป่ายสิ่งของที่อยู่บนโต๊ะด้วยความหงุดหงิด
เมื่อเขาไม่อาจช่วยคุณชายจื่อเทาได้...
กลัว... กลัวว่าจะสูญเสียไป...
คุณชายผู้นี้จะหนีเขาไปไม่ได้ มีเพียงแค่เขาเท่านั้นที่จะชี้เป็นชี้ตายให้คุณชายผู้นี้!
หอบหายใจหนักด้วยความโมโหร้ายแล้วหันกลับไปทางจื่อเทาที่หลับอยู่
ใบหน้าคมตึงเครียดและกระวนกระวาย ยิ่งเวลาผ่านไปนานมากเพียงไรอกอี้ฟานก็แทบจะระเบิด
ปัดแจกกันลายสวยที่มีมูลค่าที่มากโขตกจากโต๊ะดังเพล้ง! แม้ว่ามันจะถูกซื้อเพื่อตกแต่งห้องของจื่อเทาโดยเฉพาะ อี้ฟานก็ไม่รู้สึกเสียดายเลยสักนิด
เมื่ออารมณ์ของเขาในเวลานี้มันกำลังคลุ้มคลั่งจนอกแทบระเบิด ยิ่งไม่เห็นวี่แววของท่านหมอก็ยิ่งตะโกนลั่นว่า
"ชานเลี่ยมาหรือยัง!" เมื่อไม่มีเสียงใดๆตอบรับออกมาก็ยิ่งสบถ
"โธ่เว้ย!" ด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน...
เอี้ยวตัวเดินฉับๆออกไปจากห้องนอนของคุณชายด้วยจิตใจที่ร้อนรน
ใบหน้าถมึงทึงเดินออกไปจากตัวเรือนเพื่อไปลากคอท่านหมอมาที่นี่เสียเอง...
#รักร้ายKT
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น