รักร้ายKT 10

"ฮึก!" กลั้นเสียงสะอื้นยามเมื่อริมฝีปากหนาค่อยๆประทับจูบไปตามผิวกายของเขา แขนเรียวดึงผ้าม่านที่พันธนาการจนตึงและแขนแดงช้ำ รู้สึกรังเกียจจนน้ำตาปริ่ม

ยามเมื่อลมหายใจอุ่นเป่ารดไปตามร่างกายของเขา จื่อเทาก็ยิ่งเกร็งตัวไปทั้งร่างและเอียงตัวหลบหนี อี้ฟานหัวเราะเมื่อเห็นท่าทางนั้นด้วยความรู้สึกที่ขบขันในใจ และนึกถึงคุณชายที่ว่าง่ายเมื่อคืน...

ยิ่งเห็นอาการขัดขืนที่ต่อต้านอี้ฟานก็ยิ่งกลั่นแกล้ง กระชากเสื้อผ้าที่อยู่บนกายของคุณชายออกไปจนร่างบางผวาเฮือกยิ่งหลับตาแน่นไม่แม้แต่จะมองอี้ฟาน ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว เรียวลิ้นเลียริมฝีปาก กระหายใคร่ลิ้มรสชาติอันบอบบาง คอยก้มใบหน้าประกบจุมพิตลงไปบนผิวกายที่เนียน

"อึก!" รู้สึกแปลกๆกับร่างกายที่รับสัมผัสของริมฝีปากที่ค่อยๆไล่ขึ้นไปตามร่างกายของเขา ไล่ริมฝีปากไปตามลำคอระหงส์จนรูขุมขนตั้งชัน ฝ่ามือหนาลูบคลำสำรวจกายและเลื่อนมือไปตรงจุดลับของคุณชายจื่อเทา

"ไม่!" ร้องจนเสียงหลงรีบหุบขาของตนโดยเร็ว อี้ฟานเลิกคิ้วแล้วหัวเราะหึหึ กระซิบกับคุณชายที่พยายามหันกายหนีเสียงทุ้ม "ไหนล่ะคุณชายที่ดื้อดึง เพียงเท่านี้ก็นึกกลัวเสียแล้ว" คำท้าทายทำให้คุณชายต้องตวัดดวงตาขึ้นมองอย่างเอาเรื่อง แม้จะรู้สึกหวาดกลัวแต่ก็โกรธอี้ฟานที่กระทำกับเขารากับไม่ใช่คน ตั้งท่าจะเอ่ยปากด่ากลับถูกล่วงล้ำริมฝีปากบางได้รูป คำรามในลำคอ "ฮื่อ!" ด้วยความไม่พอใจยามเมื่อถูกอี้ฟานจู่โจม

เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดและยกสะโพกบางยามเมื่อคุณชายเผลอไผล ต้นขาเรียวตั้งชันและหนีบข้างอี้ฟาน ร่างกายกำยำครอบครองจนไร้หนทางหนี จื่อเทาใจเต้นตึกตักด้วยความกลัวจนหลั่งน้ำตา...

นิ้วเรียวเกลี่ยไปตามใบหน้าสวยและประทับจุมพิตลงบนหางตาของชายหนุ่มที่กลั้นสะอื้นผะแผ่ว  ไม่สนใจเลยว่าคุณชายจะหวาดกลัวและเจ็บแค้นมากถึงเพียงไร ค่อยๆโลมเลียริมฝีปากเพื่อปลุกเร้าและใช้ฝ่ามือครอบงำแก่นกายที่กำลังตื่นตัว

"อ๊ะ!" ความรู้สึกแปลกๆยามเมื่อถูกสัมผัสยิ่งทำให้คุณชายพลั้งเผลอเปล่งเสียงที่น่าอาย อี้ฟานกระตุกยิ้มเพียงน้อยและเคล้นคลึงตรงส่วนนั้น ร่างบางบิดเร้าและปั่นป่วน ความรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

ฝ่ามือหนาค่อยๆปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเขาออกอย่างช้าๆเผยให้เห็นอกแกร่งอันผายผึ่ง วงแขนโอบกอดรัดคุณชายเอาไว้แล้วขบเม้นไปที่ลำคอสวยจนคุณชายครางอืออออ...

ยามเมื่อได้สัมผัสร่างกาย เนื้อหนังเสียดสีไปตามผิวกายที่นุ่มลื่นดุจขนแมว อี้ฟานรู้สึกไม่ผิดหวังต่อร่างกายที่เขาปรารถนา ยกยิ้มออกมาแล้วยกสะโพกมนขึ้น เสียงหวานร้อง "อ๊ะ" ด้วยความตกใจและเบิกดวงตาโพลง สบตาคมที่จ้องเขาราวกับพยัคฆ์ที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ พลันภาพงานเมื่อคืนที่เขากระทำกับอี้ฟานก็ฉายเข้ามาในความคิด และหลับตารับสัมผัสของอี้ฟานที่ถาโถมเข้าใส่ กลีบปากบางขบเม้มด้วยความเจ็บใจและรู้สึกรวดร้าวไปตามช่วงล่างของเขา...

"ฮื่อออออ!!!" คุณชายครางในลำคอเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวดที่ทนฝืน เขาไม่มีวันที่จะให้อี้ฟานเห็นความอ่อนแอของเขา แต่กระนั้นดวงตาที่จับจ้องกลับไม่ยอม ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์สบตาคุณชายที่หลับตาแน่น หยุดชะงักการกระทำที่สวนทางและคับแน่น เมื่อคุณชายผ่อนรนร่างกายด้วยความเหนื่อยล้าจึงสวนทางเข้าไปด้วยความเร็วอย่างไร้ความปราณี กึก!

"อ๊า!!!! อึก!" ความเจ็บปวดเจ็บร้าวไปตามสะโพกมนและความคับแน่นจนไม่อาจสะกดกลั้นฝืนได้ จื่อเทาร้องครางด้วยความเจ็บปวดใจ และถูกครอบงำด้วยริมฝีปากที่หนักหน่วง  เรียวลิ้นช่วงชิงความหวานภายในปากเพื่อควานหารสหวานราวกับผลไม้ที่สุขเต็มที่ ร่างกายของจื่อเทาอ่อนยวบไร้เรี่ยวแรง หอบหายใจหนักหน่วงรับสัมผัสที่กระหาย หลั่งน้ำตาด้วยความเจ็บปวดใจ...

"หึหึ" เสียงหัวเราะที่เยาะเย้ยยิ่งทำให้คุณชายแค้นเคืองยิ่งนัก! ปรือดวงตามองอี้ฟานที่ยกยิ้ม

สบดวงตาที่ดื้อรั้นแม้จะอยู่ภายใต้ร่างกายของเขาแต่ก็ยังไม่ยอมเลิกต่อต้าน ยิ่งริมฝีปากบางขบเม้นและตรึงแขนของตน ดวงตาแข็งกร้าวราวกับว่าอยากจะฆ่าเขายิ่งได้เห็นก็ยิ่งรู้สึกสนุก คุณชายไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ตนกระทำมันท้าทายอี้ฟานมากถึงเพียงไร

ความคิดที่ชั่วร้ายส่งผ่านทางสายตายิ่งทำให้คุณชายรู้สึกหวาดผวา และร้องครางลั่นเมื่อแก่นกายที่ฝังอยู่ภายในกำลังขยับไปมาผะแผ่ว  เพียงเท่านั้นก็ทำให้ร่างกายบิดเร้าและเสียววาบไปถึงไขสันหลัง

ฝ่ามือหนายึดไหล่บางเอาไว้แล้วจับขาเรียวยกขึ้น จื่อเทากลืนน้ำลายอึกลงคออย่างยากลำบากและร้องไห้ออกมาจนไม่อาจควบคุมได้  ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความกลัวที่อยู่ภายในจิตใจ เตรียมพร้อมร่างกายรับสัมผัสของอี้ฟานที่ถาโถมใส่ไม่รู้จบ...

เจ็บเจียนตายในครั้งแรกราวกับว่าร่างกายกำลังแตกละเอียดเป็นผุยผง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่ด้านชาและจับจังหวะของอี้ฟานที่ถาโถมใส่ ความกระสันที่แล่นพล่านไปตามร่างกาย พร้อมๆกับแก่นกายที่ตื่นตัว  ริมฝีปากหนาได้รูปยกยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจโน้มใบหนน้าบดเบียดกลีบปากของคุณชายที่สติหลุดลอยไปแล้ว ลิ้มรสช่วงชิงความหวานที่ไม่รู้เบื่อ  ขยับกายลงบนสะโพกมนไปตามจังหวะอันเร่าร้อน แรงปรารถนาขับเคลื่อนโจนทะยานจนไม่อาจหยุดรั้ง ยิ่งได้สัมผัสก็ยิ่งอยากได้ครอบครองไว้...

หยาดน้ำตาไม่อาจชโลมจิตใจที่บอบช้ำและด้านชาได้ กัดฟันฝืนทนสะกดกลั้นสะอื้นให้หายไปและตวัดดวงตามองอี้ฟานด้วยความเกลียดชังที่แน่นอยู่ในอก

"ข้า... ข้าเกลียดเจ้า"

"หืม เกลียดข้าหรือ?" อี้ฟานเลิกคิ้วแล้วเอ่ยถามจ้องมองร่างบางที่ขยับกายไปตามสะโพกมนที่รับน้ำหนักตัวเขา ยกยิ้มให้จื่อเทาอย่างเจ้าเล่ห์แล้วกระแทกใส่ไปเต็มแรงเพื่อสั่งสอน

"อ๊า! ฮึก" ร้องครางและรีบสะกดกลั้นกลืนหายเข้าไปในลำคอ อี้ฟานสนุกจริงๆ เขาไม่ได้พบการร่วมรักที่สนุกและรัญจวนเช่นนี้มานานมากแล้ว ยามเมื่อลูบมือไปตามร่างกายที่นุ่มลื่น อีกทั้งยังมีความแข็งแกร่งเหมาะมือเสียจนไม่อยากผละกายออกมา สบตาคุณชายที่ดื้อรั้นกัดฟันจ้องเขาเขม็ง

"ดูท่าเจ้าเองก็อยากมีส่วนร่วมสินะ ครั้งแรกของเจ้าคงได้รับประสบการณ์จากข้าไม่น้อย"

"ไอ้ทุเรศ อื้อ!" เพียงแค่ด่าก็ถูกสั่งสอนด้วยการกระกบจูบจนไม่อาจขัดขืนได้  อี้ฟานเอื้อมมือปลดผ้าม่านจากข้อมือบางและยกจื่อเทาให้ลุกขึ้นมานั่งคร่อมร่างเขา ร่างกายอ่อนเปลี้ยและอ่อนยวบ จนต้องฟุบหน้าลงบนไหล่แกร่ง ร่างกายเกร็งสะท้านเมื่อแก่นกายของอี้ฟานมันลึกมากจนรู้สึกปั่นป่วน

"ในเมื่อเจ้าเองก็ชอบ เหตุใดจึงทำท่าทางรังเกียจ อย่าดื้อกับข้าแล้วข้าจะดูแลเจ้าอย่างดี" คำกระซิบผะแผ่วเอ่ยพลางขบเม้มไปที่ติ่งหูจนร่างกายสั่นสะท้าน และรูขุมขนตั้งชั้นรู้สึกเสียงวาบไปทุกอณูของร่างร่างกาย ย่นคิ้วแยกเขี้ยวขาวใส่แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดื้อรั้น

"ข้าไม่มีวัน ยอมรับคนเลวเยี่ยงเจ้า อ่ะอ๊า!" แต่ยิ่งต่อว่า ก็ยิ่งถูกอี้ฟานแกล้งเย้าแหย่เพื่อสั่งสอน จับสะโพกมนยกขึ้นแล้วกดลงเต็มแรงคุณชายยึดไหล่แกร่งด้วยความเผลอตัว

"ไหนเจ้าลองพูดใหม่อีกครั้งสิ หึหึ" หัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์เพื่อท้าทาย จื่อเทากัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิดแล้วกัดฟันไปบนไหล่ของอี้ฟานด้วยความโมโห ใบหน้าคมดุนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแต่ก็ปล่อยให้จื่อเทาทำในสิงที่ตนต้องการ เลือดสีแดงไหลไปตามไหล่แกร่งเป็นลอยคมเขี้ยว จื่อเทายินฟันด้วยความสะใจและยกมือเช็ดไปตามริมฝีปากแดงสดด้วยความเกลียด สบตาอี้ฟานที่แข็งตึงแล้วกระตุกยิ้มเยาะเมื่ออย่างน้อยตัวเขาก็สามารถทำให้อี้ฟานบาดเจ็บได้

"พอใจเจ้าแล้วสินะ" น้ำเสียงเรียบเอ่ยถามจื่อเทาตั้งท่าจะทุบมือไปบนไหล่ของอี้ฟานอีกครั้งกลับถูกร่างสูงทิ้งน้ำหนักให้จื่อเทาหงายหลังแล้วกระแทกแก่นกายลงไป

"อ๊า!" ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ และร่างกายแทบแตกระเอียด อี้ฟานกัดฟันกรอดพลางกอบกุมแก่นกายของคุณชายที่แข็งขืน กดนิ้วไปยังร่องรูเล็กยิ่งทำให้คุณชายบิดเร้าและยึดจับหมอนจิกเล็บเพื่อระบายความปั่นป่วนและกระสันที่อยู่ภายใน อี้ฟานกระตุกยิ้มพึงพอใจแล้วโน้มใบหน้าเข้าหา...

"นี่น่ะหรือคนที่ไม่ชอบ... แต่ร่างกายเจ้ามันกลับตอบสนองสวนทางคำพูดของเจ้านะ จื่อเทา"

"ฮึก! ไอ้สารเลว อื้อๆ" จื่อเทาสะกดกลั้นเสียงยามเมื่อฝ่ามือหนาบีบรัดจนแก่นกายที่แข็งขืนของเขามีความรู้สึกเหมือนจะแหลกคามือ ความปวดหนึบแล่นพล่านไปตามท้องน้อยรู้สึกร่างกายแปลกๆและร้อนรุมดังไฟสุม หยาดเหงื่อผุดพรายไปตามใบหน้าหวานหอบหายใจหนักรวยริน ดวงตาหยาดเยิ้มมองอี้ฟานที่เจ้าเล่ห์

อี้ฟานชอบดวงตาและกลีบปากที่ฉ่ำน้ำนี่เสียเหลือเกินมันยั่วเย้าและยิ่งปลุกอารมณ์ของเขาให้พุ่งทะยาน เมื่อความคับแน่นบ่งบอกว่าตัวเขากำลังจะถึงจุดขีดสุด จึงขยับมือขยับกายกระตุ้นอารมณ์ให้คุณชายบ้าง

"อะอา..." เสียงหวานร้องระงมสั่นเครือพลางกลั้นลมหายใจเมื่อรู้สึกเกร็งไปทั้งร่าง ความปั่นป่วนที่กำลังจะระเบิดออกมาทำให้ร่างกายของเขาถึงขีดสุดของมัน ร่างกายกระตุกเกร็งไปทั้งร่างด้วยความทรมาน เมื่ออี้ฟานกระแทกใส่ถาโถมสวนทางเต็มแรงเพียงไม่กี่ครั้ง "อ่ะ อ๊า!!!!" ทั้งคู่ก็ปลดปล่อยน้ำรักสีข้าวข้นออกมาเปรอะเปื้อนเต็มกาย...

แรงหอบหายใจหนักลมหายใจอุ่นรวยริน อี้ฟานกอดกระชับคุณชายที่หอบเหนื่อยใจเต้นตึกตักจนเขารู้สึกได้  เมื่อชายหนุ่มไม่เคยได้รับบทรักอันเร่าร้อนเช่นนี้ ยิ่งได้กลิ่นหอมๆที่โชยออกมาจากเครื่องหอม แม้ว่าหยาดเหงื่อจะชโลมไปทั้งร่างก็ไม่อาจกลบเกลื่อนกินหอมที่โชยออกมาจากตัวคุณชายได้  อี้ฟานยันกายที่กำยำจับจ้องมองวงหน้าหวานที่ยังคงดื้อรั้นอยู่...  จับจ้องไปที่ดวงตาที่หยาดเยิ้มและแดงช้ำเล็กน้อย กลีบปากบางที่เต็มไปด้วยไอร้อนและเชื่อมน้ำหวานจากการดูดเม้ม ใบหน้าผุดพลายด้วยหยาดเหงื่อที่หลั่งริน เพียงเท่านี้ก็ทำให้ร่างกายที่อ่อนยวบแข็งขืนกลับมาอีกครั้งจนจื่อเทาสะดุ้งโหย

"อะ... ออกไปนะ" ร้องตกใจเสียงหลง ตื่นกลัวเมื่อร่างกายของเขามันแทบจะหมดแรงแล้ว  พยายามดันไหล่ของอี้ฟานให้ออกไป รู้สึกเหนียวเหนอะหนะและขยะแขยงกายเต็มทน!

"เจ้าจะเลิกดื้อกับข้าหรือยังล่ะ"

"ไม่!" ตอบกลับไปโดยขาดการยั้งคิดและย่นคิ้วชักสีหน้าบึ้งตึง

อี้ฟานกระตุกยิ้มกริ่มแล้วช้อนร่างของคุณชายขึ้น "อ่ะอ๊า!" เสียงหวานครางลั่นเมื่อเขารู้สึกจุกไปตามท้องน้อยแหงนหงายร่างกายที่แทบจะหมดแรงและก้มหน้ากลับไปมองอี้ฟานพลางแยกเขี้ยวอย่างดื้อรั้น อี้ฟานทอดมองใบหน้าหวานแล้วยกยิ้ม ช่างเหมือนกับแมวน้อยที่อวดดีไม่มีผิด!

"ดี! ข้าชอบให้เจ้าดื้อกับข้ามากๆ เพราะข้าจะสั่งสอนเจ้าจนกว่าเจ้าจะเลิกดื้อรั้นกับข้าเช่นไรล่ะ!"

"ไอ้บ้าเอ๊ย! อ่ะอ๊า!" จื่อเทาสบถลั่นอย่างหัวเสีย เมื่อสะโพกมนถูกยกขึ้นและกระแทกลงก็ยึดไหล่แกร่ง และกรีดร้องด้วยความกระสันที่แล่นพล่านไปตามร่างกายของเขา กัดฟันสบดวงตาคมที่ยกยิ้ม รู้สึกเกลียดจนอยากจะฆ่ามันให้ตาย ศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายพังทลายย่อยยับไม่มีเหลือ ทั้งรู้สึกอายและเจ็บแค้นที่ร่างกายถูกมันชักจูงได้อย่างง่ายดายราวกับเป็นของๆมันก็ไม่ปาน...

ถูกกระทำเหมือนกับสตรีเช่นนี้มันรู้สึกเสียหน้าจริงๆ นึกแค้นก่นด่าในใจแล้วสาปแช่งให้อี้ฟานไม่ตายดีสารพัด เก็บความชอกช้ำเอาไว้แล้วทนฝืนไปกับร่างกายที่กำลังจะแตกละเอียดกลายเป็นผุยผง  ไร้ค่า ไรความหมาย เปรียบเสมือนคนที่ถูกทอดทิ้ง อี้ฟานทำกับเขาราวกับไม่มีหัวใจ แล้วเหตุใดจื่อเทาจึงจะมีหัวใจให้มัน!...