ศึกชิงหัวใจจ้าวมังกร ตอนที่26

ข้อแม้ที่แลกด้วยร่างกาย

ดวงตาเรียวลืมตาขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางความมืดที่ปกคลุมเมื่อได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วสม่ำเสมอของซิ่วหมินที่หลับลงไปแล้วเฉินจึงค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆและเดินออกไปจากตัวเรือนด้วยฝีเท้าเงียบเชียบ ชายหนุ่มเดินไปตามทางที่อี้ชิงนั้นบอกไว้ไม่นานนักก็เห็นแสงสีฟ้าอ่อนๆลอยวนเต็มบริเวณพื้นที่ไปเสียหมดชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงขอนไม้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนๆนั้นเป็นใคร

เสียงใบไม้ที่เฉินเหยียบย่ำทำให้คนที่แหงนมองสิ่งสวยงามภายในป่าค่อยๆหันมาอย่างช้าๆ อี้ชิงฉีกยิ้มกว้างและค่อยๆผายมือให้เฉินนั้นเดินเข้ามาหาและจับมือเขาไว้ แต่ทว่าอี้ชิงกลับโดนฝ่ามือเรียวปัดออกไปดังเพียะ! แต่อี้ชิงก็ไม่ได้รู้สึกโกรธอะไรกลับหัวเราะในลำคอเสียงเบาจนตาหยี

“เจ้ามาช้านะ” น้ำเสียงหวานเอ่ยพลางระบายยิ้มออกมาก่อนจะหันไปทางสระน้ำที่ไม่ใหญ่มากนัก เฉินมองไปที่สระซึ่งมีหินล้อมรอบภายในน้ำมีดอกบัวขึ้นแซมอยู่ประปลายและน้ำก็เกิดเป็นแสงสีฟ้าอ่อนๆจนสมารถมองเห็นข้างใต้ของน้ำซึ่งเป็นผลึกสีฟ้าอยู่ข้างใต้นั้นรู้สึกแปลกตาไม่น้อยที่ได้พบเจออะไรที่แปลกเช่นนี้

“มานั่งนี่สิ” อี้ชิงตบที่นั่งข้างๆเขาเพื่อให้เฉินเข้ามาใกล้หลังจากที่ชายหนุ่มเอาแต่ยืนนิ่งเงียบอยู่นานสองนาน

“ท่านจะทำอะไรก็รีบทำเสียเถอะ” น้ำเสียงแข็งเอ่ยพลางปลดเปลื้องเสื้อตัวนอกของตนเองออก อี้ชิงเลิกคิ้วพลางยกมือป้องปากหัวเราะออกมาเสียงเบายิ่งทำให้คนที่ถูกหัวเราะทำสีหน้ายุ่งจนคิ้วผูกกันเป็นปม

“อย่ารีบร้อนสิข้าไม่ใช่คนที่มักมากในตัณหาเสียหน่อยมานั่งข้างๆข้า” ไม่พูดเปล่ายังตบที่นั่งข้างๆของตัวเองอีกครั้งและหันไปมองเบื้องหน้าตามเดิม เฉินจึงถอนลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายก่อนจะเดินเข้าไปนั่งตามคำสั่งของอี้ชิง ดวงตาเรียวจ้องมองไปข้างหน้าซึ่งมีเเสงสีฟ้าลอยวนราวกับหิ่งห้อยแต่ถ้าหากเพ่งมองดีๆแล้วล่ะก็มันคือเด็กผู้หญิงที่มีปีกแมลงปอติดอยู่ที่หลังกำลังบินวนเล่นละอองน้ำของผลึกข้างใต้ที่พวยพุ่งขึ้นมาเป็นเงาจางๆเมื่อมองไปนานๆก็รู้สึกเพลินตาจนไม่อาจละไปไหน

“สวยใช่ไหมล่ะข้าเคยคิดว่าสักวันหนึ่งข้าจะมีเพื่อนร่วมดูสักครั้ง” เฉินหันไปทางอี้ชิงที่ระบายยิ้มบางๆจ้องมองสิ่งเหล่านั้นไม่วางตาเมื่อรู้สึกว่าเฉินหันมาอี้ชิงจึงหันมาสบตาบ้าง รอยยิ้มอ่อนโยนยิ้มให้เฉินจนตาหยีทำให้คนที่ถูกมอบรอยยิ้มต้องรีบหันหนีไปทางอื่นเพราะรู้สึกใจเต้นเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้นที่ยิ้มออกมา

“ไม่สวยหรือ หืม” อี้ชิงชะเง้อหน้าเข้ามามองเฉินใกล้ๆยิ่งทำให้เฉินนั้นทำตัวไม่ถูกนัก

“อะ อืมก็สวยดี” น้ำเสียงตะกุกตะกักเอ่ยพลางหันใบหน้าหนีอี้ชิงที่แกล้งยื่นหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แต่อี้ชิงกลับชอบใจค่อยๆเขยิบเข้าหาชายหนุ่ม ฝ่ามือเรียวเอื้อมจับมือของเฉินและกอบกุมเอาไวแน่นและเอื้อมมืออีกข้างจับใบหน้าของชายหนุ่มให้หันมาสบตา ดวงตาของอี้ชิงและเฉินค่อยๆมองกันอย่างอ้อยอิ่งอี้ชิงค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าหาเฉินอย่างช้าๆและกดจูบไปที่ริมฝีปากบางที่ไม่ขัดขืน

ลมหายใจอ่อนๆที่เป่ารดทำให้เฉินรู้สึกแปลกๆและหลับตาลงรับสัมผัสที่อี้ชิงมอบให้เมื่อตนเตรียมตัวเตรียมใจที่จะรับสัมผัสนี้ อี้ชิงค่อยๆปลดเปลื้องเสื้อผ้าของชายหนุ่มออกอย่างช้าๆจนสาบเสื้อนั้นตกไปกองอยู่ที่เอวแกร่งเผยให้เห็นผิวกายรูปร่างกำยำได้สัดส่วนของคนที่ฝึกอาวุธเป็นเวลานาน ยามเมื่อฝ่ามือลูบไปตามผิวกายที่ไม่แข็งมากของชายหนุ่มอี้ชิงก็ยิ่งรู้สึกอยากรู้จักร่างกายนี้ให้มากขึ้น ดวงตาจ้องมองดวงตาเรียวที่มีขนตายาวเป็นแพชวนมองยามเมื่ออยู่ใกล้ๆ เมื่ออี้ชิงผละริมฝีปากออกมาและชายหนุ่มหอบหายใจเล็กน้อยดวงตาเรียวค่อยๆช้อนดวงตาขึ้นมองอี้ชิงยิ่งหัวใจเต้นไม่เป็นระสำสองแขนช้อนร่างของเฉินเข้าสู่อ้อมกอดทันที

“ท่านจะทำอะไรน่ะ” เฉินร้องด้วยความตกใจเมื่ออยู่ๆอี้ชิงก็อุ้มเขาจนตัวลอยทำราวกับว่าเฉินนั้นเป็นผู้หญิงรู้สึกไม่ชอบใจเลยสักนิดเมื่อถูกกระทำเช่นนี้ แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มที่กรุ้มกริ่มก็ต้องเงียบเสียงลงและหันใบหน้าไปทางอื่นมองไปทางสระน้ำที่อี้ชิงค่อยๆพาร่างของเขาเดินเข้าไปใกล้เรื่อยๆและค่อยๆหย่อนตัวลงไปในสระน้ำอย่างช้าๆจนรับรู้ความเย็นยะเยียบของน้ำที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง

“เย็นหรือ” อี้ชิงเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าของเฉินที่ขมวดคิ้วยุ่งและตัวแข็งทันทีที่ลงมาในสระ

“ทำไมมันถึงได้เย็นเช่นนี้” เฉินพูดพลางมองลงไปข้างล่างซึ่งเป็นผลึกสีฟ้าเหมือนก้อนน้ำแข็ง

“นี่เป็นผลึกเยือกแข็งข้าใช้ที่นี่ฝึกสมาธิและเป็นการฝึกกายให้แข็งแกร่งเช่นไรล่ะ” อี้ชิงพูดพลางยิ้มหวานเมื่อเฉินหันมามอง และค่อยๆปล่อยให้เฉินนั้นยืนลงไปในน้ำ ยิ่งฝ่าเท้าเหยียบสัมผัสไปที่ผลึกเฉินก็ต้องขมวดคิ้วยุ่งเมื่อความเย็นนั้นแล่นไปตามกระดูกขึ้นมาถึงไขสันหลังรูขุมขนตั้งชันและรู้สึกแข็งจนไม่อาจขยับตัว

กลีบปากบางถูกบดเบียดอีกครั้งอย่างเร่าร้อนจนเฉินนั้นตั้งตัวไม่ทัน ดวงตาเรียวสบตาเข้าด้วยกันเมื่อทั้งคู่ต่างก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้มือเรียวปัดป่ายไปตามผิวกายกำยำของเฉินไล่ลงจากแผ่นหลังไปถึงเอวมนของชายหนุ่ม “ปลดเสื้อข้าสิ” คำกระซิบสั่งเสียงแหบพร่าเอ่ยสั่งพลางขบเม้มไปที่ติ่งหูชายหนุ่มนิ่วหน้าเล็กน้อยแต่ก็ทำตามคำสั่ง เสื้อผ้าของอี้ชิงค่อยๆถูกปลดออกไปอย่างช้าโดยที่กลีบปากของอี้ชิงกำลังจูบไล่ไปตามลำคอแกร่ง

ความหนาวเย็นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนไปความร้อนที่สุมอยู่ในตัวเมื่อร่างกายของทั้งคู่ต่างแนบชิดกันและกันจนไม่มีช่องว่างหลงเหลือกลีบปากอี้ชิงบดเบียดเข้าหาราวกับโหยหาความวาบหวามมาเนิ่นนาน เฉินปลือตามองใบหน้าของอี้ชิงที่กำลังเกี่ยวกระหวัดลิ้นของตนภายในโพรงปากอย่างหิวกระหายรู้สึกแปลกใจทั้งๆที่ภายนอกดูอ่อนโยนแต่เมื่อถึงเวลาที่ร่วมรักกลับร้อนแรงเสียจนเขาตั้งตัวไม่ทัน ความเงอะงะไม่เคยร่วมรักกับใครทำให้เฉินนั้นอ่อนปวกเปียกปล่อยให้คนตรงหน้ากระทำกับร่างกายตามใจชอบน้ำที่สูงเหนือเอวคอยชโลมเบื้องล่างไม่ให้เจ็บปวดยามเมื่อนิ้วเรียวของอีกคนกำลังสอดใส่เพื่อเปิดช่องทางไม่ให้เฉินต้องเจ็บปวดมากหากต้องรับแก่นกายที่แข็งขืน

“อือ” เฉินนิ่วหน้าและกอดอี้ชิงเอาไวแน่นจนร่างกายนั้นแนบชิดเมื่อนิ้วเรียวค่อยๆสอดเข้าไปทีละนิ้วภายในโพลงที่คับแคบกลีบปากกดจูบดูดซับน้ำตาของเฉินที่ไหลปริ่ม เคยบาดเจ็บมาก็บ่อยครั้งแต่ไม่มีครั้งใดเลยที่เจ็บมากขนาดนี้

“เจ็บหรือหืม” คำกระซิบแหบพร่าเอ่ยถามพลางยกยิ้ม เฉินที่ปลือตามองอี้ชิงคิ้วขมวด มองอย่างไม่สบอารมณ์นักเมื่อถูกถามเช่นนี้หากไม่ลองดูบ้างก็คงไม่รู้หรอกว่ามันเจ็บถึงเพียงไหนแต่อี้ชิงก็พอจะรู้อยู่ว่าเฉินนั้นกำลังก่นด่าอี้ชิงอยู่ในใจเอาจึงดึงนิ้วออกและพาร่างของเฉินไปนั่งที่ขอบสระ

“จะทำอะไรน่ะ” เฉินมองอี้ชิงด้วยความฉงนเมื่อใบหน้าคมเงยหน้ามองเขาพลางยกยิ้มมือเรียวจับแก่นกายที่อ่อนปวกเปียกเมื่อมือเย็นๆแตะสัมผัสก็สะดุ้งเล็กน้อยเบิกตามองอี้ชิงที่ก้มลงใช้ปากครอบงำแก่นกายของตนเอาไว้

“อือ อือ” เฉินยกมือปิดปากและแอ่นตัวไปด้านหลังเมื่อแก่นกายกำลังถูกดูดเม้มด้วยโพรงปากนิ่มความรู้สึกปวดหนึบและกระสันทำให้แก่นกายของตนแข็งขืนรู้สึกดีและรู้สึกปวดไปพร้อมๆกันยิ่งอี้ชิงดูดดันขึ้นลงไปมายิ่งทำให้ภายในอกยิ่งปั่นป่วนรูขุมขนตั้งชันไปถึงใบหน้า

“อา” เสียงกระเส่าครางออกมาเมื่อถึงขีดสุดอี้ชิงโลมเลียน้ำหวานของคนตรงหน้าจนหมดและเงยหน้ายิ้มให้แก่ชายหนุ่มที่หอบหายใจหนักมองอี้ชิงด้วยแววตาที่หยาดเยิ้ม

“แค่นี้เหนื่อยแล้วหรือ” เฉินกลืนน้ำลายลงคอพลางแยกเขี้ยวใส่เมื่อถูกคำพูดน้ำเสียงติดดูถูกเล็กน้อยของอี้ชิง อ้อมแขนบางโอบกอดอี้ชิงที่อยู่ตรงหน้าและประกบจูบริมฝีปากบดเบียดคืนไปบ้างเพื่อระบายอารมณ์ที่ตกเป็นรองจนรับรู้ถึงกลิ่นคาวรสหวานยังคงเจือจางอยู่ในกระพุ้งแก้มของอี้ชิง

ยิ่งเห็นท่าทีของเฉินที่เปลี่ยนเป็นรุกเข้ามา อี้ชิงก็ยิ่งยกยิ้มและดุนดันตอบโต้โดยที่ไม่มีใครยอมใครลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดภายในโพรงปากยิ่งเพิ่มความกระสันให้ทั้งคู่ให้แก่นกายยิ่งแข็งขืน แววตาที่ดื้อรั้นฉายแววออกมาเมื่ออี้ชิงผละริมฝีปากของเฉินยิ่งทำให้อี้ชิงนั้นพึงพอใจและรู้สึกอยากปราบเด็กดื้อคนนี้ให้อยู่หมัดมือเรียวตะปบไปที่เอวมนและจับให้หันหลังโดยที่ชายหนุ่มไม่ทันตั้งตัว

“ท่านจะทำอะไรน่ะ” เฉินร้องด้วยความตกใจเมื่ออยู่ๆก็ถูกดันสะโพกมนขึ้น อี้ชิงกอดชายหนุ่มจากทางด้านหลังจนแนบชิดและโน้มใบหน้ากระซิบที่ข้างหูของเฉินที่หันมาแหวสียงใส่

“แล้วสามีภรรยาเขาทำกันเช่นไรเล่า หึหึ” น้ำเสียงหัวเราะหึในลำคอของอี้ชิงที่หัวเราะเสียงกดต่ำยิ่งทำให้เฉินนั้นหน้าแดงเถือกทันทีที่ได้ฟัง แก่นกายที่ใหญ่เกินกำลังๆรุกล้ำเข้ามาในโพรงที่คับแคบอย่างช้าๆ

“อา อา!” ความรู้สึกเจ็บเหมือนจะฉีกขาดทำให้ร่างกายของตนเองอ่อนยวบฝ่ามือเรียวของคนข้างหลังเอื้อมมาจับและรูดคลึงปลุกอารมณ์ให้กลับคืนมาใบหน้าเรียวถูกจับให้หันกลับมารับริมฝีปากของอี้ชิงและกดจูบดูดเม้มร้อนแรงเพื่อสร้างอารมณ์ให้รู้สึกกระสัน เฉินนิ่วหน้าเมื่อแก่นกายของอี้ชิงกำลังดันเข้ามาด้านในอย่างช้าๆและพรวดพลาดเข้ามาจนมิดด้าม

“อ๊า!” เสียงหวานครางลั่นเมื่อถูกกระแทกกระทั้นเข้ากับจุดสยิว ยิ่งได้ฟังเสียงหวานอี้ชิงก็ยิ่งกระทำเช่นนั้นอีกครั้งเฉินที่พยายามปิดปากมิให้เสียที่น่ารังเกียจนั้นเล็ดลอดออกมาแต่ก็ถูกอี้ชิงดึงแขนมาไพล่หลังและกระแทกกระทั้นอย่างไม่ปราณีเสียงครางอื้ออึงจากชายหนุ่มแว่วเสียงไปตามป่าที่เงียบสงบลมหายใจหอบหนักของทั้งคู่ประสานเร่าร้อนดังไฟสุมในเวลานี้ความเย็นของผืนน้ำก็ไม่อาจบรรเทาความร้อนของทั้งคู่ลงได้

ขาเรียวถูกยกขึ้นจนสายน้ำเข้าไปยังด้านในยิ่งทำให้เฉินนั้นรู้สึกแปลกและปั่นป่วน เสียงสายน้ำที่กระทบเข้าหายามเมื่ออี้ชิงกระแทกกระทั้นยิ่งเพิ่มความรู้สึกใคร่ให้แก่ผู้กระทำ อี้ชิงจับกายของเฉินให้เอี้ยวตัวหันมาหายิ่งทำให้ชายหนุ่มนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ดวงตาเรียวปลือมองพลางแยกเขี้ยวใส่จ้องเขม็งไปทางอี้ชิงอย่างคาดโทษแต่มีหรืออี้ชิงจะกลัวกลับโน้มหน้าเข้าหากลีบปากบดเบียดและกระแทกใส่เพื่อแกล้งแหย่คนเบื้องล่างเพื่อให้ปั่นป่วนเล่น เสียงอือในลำคอยิ่งทำให้อี้ชิงนั้นรู้สึกสนุกที่ได้แกล้งชายหนุ่มที่คิดจะขืนเขา

“อืมข้า ข้าไม่ไหวแล้ว” น้ำเสียงหวานแหบพร่างเอ่ยร้องเมื่อแก่นกายนั้นแข็งขืนจนถึงขีดสุด

“ข้าเองก็เช่นอือ” สิ้นสุดคำพูดอี้ชิงยิ่งกระแทกกระทั้นใส่ร่างชายหนุ่มอย่างไม่ถนุถนอมยิ่งเฉินร้องครางยิ่งกระทำรุนแรงและหนักหน่วงจนกระทั่งชายหนุ่มที่อยู่เบื้องล่างอดทนต่อไปไม่ไหวคราง “อ๊า!” ออกมาและปลดปล่อยน้ำสีขาวออกมาพร้อมๆกับอี้ชิงที่ปล่อยน้ำรักเข้าไปในร่างของชายหนุ่ม

น้ำเสียงหอบเหนื่อยของทั้งคู่ประสานเสียงแทบจะเป็นจังหวะเดียวกันอี้ชิงโอบกอดร่างที่ตนฝังไว้ให้เข้ามาซบพักกายที่ไหล่แกร่ง เฉินนั้นหมดแรงเมื่อทั้งวันเขาต้องเดินทางมาไกลแสนไกลและต้องมารับศึกที่หนักหน่วงและปั่นป่วนเช่นนี้ร่างกายของเขานั้นแทบไม่มีแรงหลงเหลือไม่ว่าอี้ชิงจะจับเขาทำอะไรชายหนุ่มนั้นไม่มีทีท่าว่าจะขัดขืนเลยสักนิด

“เหนื่อยแล้วหรือหืม” น้ำเสียงทุ้มหวานเอ่ยถามพลางขบเม้มไปที่ลำคอของเฉินเบาๆเพื่อเป็นการกระตุ้นให้ชายหนุ่มนั้นตื่นตัว

“ปล่อยพอแล้ว” เฉินพยายามยกมือที่อ่อนแรงผลักอกของอี้ชิงให้ออกห่างและถอดแก่นกายที่เริ่มจะแข็งขืนอีกครั้งใบหน้าขาวเริ่มแดงระเรื่อเมื่อรู้สึกว่าอี้ชิงนั้นยังคงตื่นตัวและยังคงยึดเอวของตนให้แนบชิดอยู่

“หึ” น้ำเสียงหัวเราะกดต่ำทำให้เฉินนั้นเงยหน้าสบตาเมื่อเห็นแววดตาที่กรุ่มกริ่มและกระหายในการร่วมรักเฉินนั้นรู้สึกหนาวๆร้อนๆเมื่อตนรู้ตัวว่าอี้ชิงคงไม่ยอมถอดกายออกไปจากตนง่ายๆ เมื่อกลีบปากของอี้ชิงโน้มเข้ามาหาและบดเบียดเข้ากับกลีบปากของตนเฉินจึงทุบปักไปที่ไหล่แกร่งของอี้ชิงด้วยความรู้สึกหงุดหงิดใจเมื่อค่ำคืนนี้ตนต้องปล่อยให้ตาแก่หื่นกามคนนี้กระทำกับร่างกายของตนจนกว่าจะหนำใจและอ่อนแรงไปตามๆกัน...