ศึกชิงหัวใจจ้าวมังกร ตอนที่28

องค์ราชาแห่งเสวียนอู่

จื่อเทาถูกแรงกระชากจนร่างบางหล่นตุบไปบนที่นอนนุ่มยามเมื่อซูโฮกำลังทาบทับขึ้นมายิ่งทำให้จื่อเทารู้สึกกลัวจนตัวสั่น ดวงตาเรียวสวยไหวระริกด้วยความกลัวและเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาไหลรินออกมาลงไปตามแก้มเนียน รอยยิ้มเย็นจากชายหนุ่มตรงหน้ายิ่งทำให้ร่างกายสั่นเทา

“ปะ ปล่อย” น้ำเสียงสั่นเอ่ยพลางยันหน้าอกของอีกคนที่กำลังทาบทับแต่ทว่าน้ำหนักและพละกำลังขององค์ราชานั้นไม่อาจที่จะขัดขืนได้ ดวงตาเรียวหลับตาปี๋น้ำตาของความรังเกียจยังคงไหลออกมาไม่หยุดหย่อนหันใบหน้าหนีริมฝีปากไปอีกทางจนเนื้อนิ้มแตะสัมผัสไปที่แก้มเนียนที่ชื้นไปด้วยน้ำตา

ซูโฮกระตุกยิ้มเมื่อเห็นท่าทางที่ขัดขืนมือเรียวจึงคว้าไปที่ข้อมือและรวบยกขึ้นไม่ให้จื่อเทาขยับตัว ดวงตาเรียวเบิกโพลงหันมามองซูโฮด้วยแววตาที่แข็งขืนกลีบปากถูกขบด้วยฟันของเด็กหนุ่มจนเกิดเป็นรอยแดงจัด

“เจ้าชื่ออะไร” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยพลางกดจูบไปที่เปลือกตาของเด็กหนุ่ม จื่อเทาพยายามหันหนีแต่ไม่อาจหนีริมฝีปากบางของซูโฮได้ยามเมื่อลิ้นร้อนโลมเลียไปที่น้ำตาเม็ดใสก็ยิ่งกัดปากจนห้อเลือด

“หึ!” เสียงหัวเราะกดต่ำในลำคอเมื่อเห็นท่าทางที่ดื้อดึง ดวงตาเรียวทอดมองใบหน้าหวานภายใต้แสงเทียนสีนวลยิ่งเห็นหยาดน้ำตาที่ไหลรินก็ยิ่งรุกล้ำเด็กหนุ่มยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่ว่าเด็กหนุ่มก็ชอบเรื่องบนเตียงหรืออย่างไรหากเป็นคนของท่านชายก็ย่อมรู้เรื่องเหล่านี้เป็นอย่างดีแต่ทว่าท่าทางที่รังเกียจมันรู้สึกขัดหูขัดตาและขัดใจขององค์ราชาผู้นี้ยิ่งนัก

“อย่านะ!” น้ำเสียงหวานแหวลั่นด้วยความตกใจเมื่อมือเรียวของซูโฮค่อยลูบไปตามเนื้อผ้านิ่มเชือกผ้าถูกกระตุกเพียงครั้งเดียวก็เผยให้เห็นอกเนียนที่ชวนมอง

“ดูท่าเจ้าคงจะเป็นอย่าที่ข้าคิด” ยิ่งเห็นกลีบกุหลาบตามเนื้อตัวก็ยิ่งกระตุกยิ้มที่มุมปากดูท่าเด็กหนุ่มคนนี้จะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับท่านชายแห่งหวงหลงจริงๆสินะ เมื่อเห็นเช่นนี้แล้วมันช่างรู้สึกหงุดหงิดใจเมื่อคิดว่าน้องสาวของตนกำลังจะร่วมหอไปกับท่านชายแห่งหวงหลงที่แอบมีความสัมพันธ์กับเด็กหนุ่มผู้นี้อยู่แล้ว เด็กหนุ่มผู้นี้ก็เปรียบเสมือนศัตรูหัวใจของน้องสาวอีกคน เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วย่อมต้องกำจัดไป

“อือ ปล่อยข้า ฮึก! พี่อี้ฟา....” จื่อเทาดิ้นพล่านไปมาพยายามขัดขืนยามเมื่อมือเรียวลูบไปตามเนื้อนิ่มของตน น้ำตาเม็ดใสไหลอาบแก้มเนียนไม่หยุดหย่อนร่ำร้องเรียกหาอี้ฟานซ้ำแล้วซ้ำเล่าเจียนขาดใจ

“ให้ปล่อยหรือ คงไม่ได้หรอกเพราะถึงอย่างไรเจ้าก็กำลังจะถูกทิ้งอยู่ดี พี่อี้ฟานของเจ้ากำลังจะเข้าอภิเษกสมรสกับน้องของข้าเช่นนี้แล้วเจ้ายังคิดว่าข้าจะปล่อยเจ้ากลับไปหาท่านชายของเจ้าอีกหรือ” ยิ่งได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกเจ็บร้าวราวกับถูกเข็มพันเล่มเสียดแทงข้างในหัวใจ ดวงตาเรียวหลับตาลงและยิ่งถอนสะอื้นร่ำไห้หนักกลีบปากบางขบเม้มแน่นจนเลือดไหลซึม

ซูโฮเหยียดยิ้มออกมาโน้มใบหน้ากดจูบไปที่ริมฝีปากบางได้รูปลิ้นหนาโลมเลียไปที่เลือดสีแดงสดและกดจูบช่วงชิงกลีบปากบางของจื่อเทาอย่างรุนแรง

“ฮึก!” จื่อเทาหลับตาแน่นและถอนสะอื้น ยามเมื่อลิ้นร้อนคว้านเข้ามาในโพรงปากก็ยิ่งรู้สึกรังเกียจพยายามขัดขืนแต่ซูโฮกลับรู้ทันมือเรียวล้วงเข้าไปในเนื้อผ้ากอบกุมแก่นกายของเด็กหนุ่มทำให้ร่างบางถึงกับสะดุ้งเฮือกเรียวขาพยายามดิ้นหนีแต่กลับถูกขาแกร่งของซูโฮกดทับ

“อือๆ” ใบหน้าหวานนิ่วหน้าเมื่อแก่นกายถูกเคล้นคลึงไปทียอดปลายเพียงแค่นิ้วโป้งกดคลึงร่างกายกลับตอบสนองและทรยศต่อหัวใจไปเสียแล้ว

“ยะ อย่า อา ฮือ” จื่อเทาครางอือและกัดฟันไม่ให้น้ำเสียงที่น่าอายออกมา ยิ่งซูโฮเห็นใบหน้าหวานนิ่วหน้าด้วยความรู้สึกเสียวซ่าน เสียงหวานครางกระเส่าก็ยิ่งรู้สึกพึงพอใจอยากได้ยินเสียงหวานที่ครางร้องมากขึ้นกว่าเดิม

“อา ไม่เอา ออก อกไปนะ” จื่อเทาแอ่นกายหลบออกไปจากกลีบปากนิ่มของชายหนุ่มลิ้นร้อนโลมเลียไปตามยอดอกนิ่มโดยที่ฝ่ามือยังเคล้นคลึงอยู่ที่ปลายยอดของแก่นกาย ร่างบางบิดเร้าเจียนขาดใจยิ่งฟันคมขบเม้มไปที่ยอดอกก็ยิ่งรู้สึกปวดหนึบที่ท่อนล่างร่างกายเหมือนจะแตกระเอียดก่อนจะปล่อยน้ำสีขาวข้นออกมาเต็มฝ่ามือของซูโฮ

เสียงหอบหายใจถี่และดวงตาที่หยาดเยิ้มทอดมองซูโฮที่โลมเลียน้ำรักเต็มฝ่ามือด้วยความรู้สึกเกลียด ในเวลานี้จื่อเทาอยากจะตบใบหน้าของชายหนุ่มนี่สักครั้ง

“เจ้าจะเลิกขืนข้าได้หรือยังหืม เด็กน้อย” นิ้วเรียวเกลี่ยไปตามพวงแก้มนิ่มของจื่อเทาแววตาที่ดื้อรั้นนี่ช่างน่าดึงดูดยิ่งนัก จื่อเทาขบเม้มริมฝีปากน้อยๆและพยักหน้าเบาๆอย่างจำนน ซูโฮจึงค่อยๆผละแขนของจื่อเทาออกให้เป็นอิสระ

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือเรียวตบไปที่หน้าของซูโฮอีกครั้งด้วยแววตาที่ท้าทาย ชายหนุ่มค่อยๆหันกลับมากระตุกยิ้มเหี้ยมก่อนจะดึงเสื้อผ้าของจื่อเทาจนฉีกขาด

“ไม่! ปล่อยอย่านะ” น้ำเสียงหวานเอ่ยร้องด้วยความหวาดกลัวมือเรียวกอดร่างกายที่กำลังถูกดึงเสื้อผ้าออกไปจนหมดสิ้นแววตาที่แข็งตึงและเย็นยะเยียบช่างน่ากลัวจนไม่อาจทนสบตามอง

“หากเจ้าเลิกดื้อข้าจะอ่อนโยนต่อเจ้า แต่ถ้าหากเจ้ายังขืนดื้อดึงต่อไปต่อให้เจ้าร่ำร้องหาอี้ฟานมากแค่ไหนก็ไม่มีวันกลับไปพบได้อีกแล้ว” น้ำเสียงข่มขู่เอ่ยพลางกดจูบไปที่เปลือกตาของจื่อเทาที่หลับตาแน่นน้ำตาใสไหลอาบแก้มเนียนไม่หยุดหย่อนความกลัวทำให้ร่างกายสั่นเทายิ่งกลีบปากประทับจูบไปตามผิวนิ่มยิ่งทำให้จื่อเทาเกร็งตัวไปทั้งร่าง

ช่วยข้าด้วยข้ากลัว...

จื่อเทาร่ำร้องหามังกรดำที่หายไป หรือใครสักคนที่เข้ามาช่วยเขา รู้สึกโกรธตัวเองในใจหากเขาไม่คิดที่จะหนีออกมาจากตำหนักจื่อเทาคงไม่ถูกคนป่าเถื่อนกระทำเช่นนี้

“อา อย่าข้าเจ็บ” จื่อเทาลืมตามองไปที่กลีบปากของซูโฮซึ่งกำลังกดเม้มและดูดคลึงไปที่รอยถลอกที่ตนได้แผลเมื่อครั้งที่หนีออกมา ดวงตาเรียวเล็กตะวัดดวงตามองจื่อเทาพลางเหยียดยิ้มและผละออกเคลื่อนใบหน้าเข้าประกบจูบเข้ากับกลีบปากหวานที่ไร้เรี่ยวแรงขัดขืน ยามที่ได้ลิ้มรสความหวานก็ยิ่งรู้สึกละโมบในตัณหาเกี่ยวกระหวัดรุกล้ำช่วงชิงลิ้นร้อนของอีกคนให้ยอมรับสัมผัสที่ตนมอบให้

ร่างกายถูกจับพลิกให้ลุกขึ้นนั่งอกแกร่งแนบชิดแผ่นหลังที่เนียนละเอียดราวกับปุยเมฆฝ่ามือร้อนระอุเค้นคลึงไปที่แก่นกายของจื่อเทาอีกครั้งเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ที่เริ่มจะอ่อนยวบให้กลับมาแข็งขืน

“อือๆ ฮึก” เสียงครางอื้ออึงพลางถอนสะอื้นพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกเสียวซ่านที่กำลังก่อตัว ฝ่ามืเรียวยกขึ้นปิดปากไม่ให้เสียงที่น่าอับอายนั้นเล็ดลอดออกมา แต่มีหรือซูโฮจะยอม ฝ่ามือเรียวจับใบหน้าหวานให้เอี้ยวหันมารับจูบของชายหนุ่มทำให้จื่อเทาต้องหลับตาแน่นไม่อยากสบตาของซูโฮที่กำลังมองเขาด้วยแววตาที่เจ้าเล่ห์

“อา” น้ำเสียงครางกระเส่ายิ่งปลุกเร้าอารมณ์ให้คนข้างหลังนั้นแข็งขืนแก่นกายที่ชูชันค่อยๆบดเบียดไปตามเอวคอดอย่างช้าๆจื่อเทาเบิกตาโพลงเมื่อรับรู้ว่าเหตุการณ์ต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นพยายามถดถอยออกไปให้ห่างแต่กลับถูกอ้อมกอดแกร่งกอดรัดเอาไว้

“จะหนีไปไหนล่ะ หืม” น้ำเสียงทุ้มนุ่มหูเอ่ยกระซิบพลางขบเม้มไปที่ติ่งหูยิ่งสร้างความกระสันในอกให้ชูชัน

เกลียด... เกลียดตัวข้าที่อ่อนแอ...

“ปล่อย ยะ อย่า ฮึก” จื่อเทาพยายามถดถอยเมื่อแก่นกายที่แข็งขืนกำลังรุกล้ำเข้ามาทางด้านหลังหมายจะเบียดเสียดเข้ามาในโพลงที่คับแคบ จื่อเทากัดฟันทนยอมรับชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้าน้ำตาเม็ดใสไหลอาบแก้มเนียนจนเปรอะเปือนเต็มใบหน้าหวาน

“องค์ราชาพระเจ้าค่ะ!” ซูโฮชะงักกึกเมื่อได้ยินเสียงองครักษ์คนสนิทที่ตะโกนเรียกจากทางด้านหน้าเรือนพักทำให้ชายหนุ่มต้องหยุดการกระทำที่ทำอยู่

“มีอะไร” น้ำเสียงกดต่ำไม่สบอารมณ์เอ่ยถามกลับไปแต่ยังคงกดจูบไปที่ลำคอระหงส์ของจื่อเทา

“ท่านหญิงมีรับสั่งให้เข้าพบพระเจ้าค่ะ” ซูโฮหลับตาถอนลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายก่อนจะผละกายให้จื่อเทาฟุบลงไปบนที่นอนนุ่ม

“บอกนางว่าข้าไม่ว่าง” น้ำเสียงเย็นเอ่ยตอบกลับไปอีกครั้ง

“ท่านหญิงรับสั่งหากพระองค์ไม่เสด็จไปท่านหญิงจะเสด็จมาที่นี่เองจะให้ข้ากราบทูลไปเช่นไรพระเจ้าค่ะ” ซูโฮหลับตาถอนลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายและทอดยาวอีกครั้ง หันไปมองจื่อเทาที่นอนฟุบหมอนถอนสะอื้นออกมาเบาๆ

“เดี๋ยวข้าออกไป”

มือเรียวลูบไปตามแผ่นหลังพลางยกยิ้มที่มุมปากและช้อนร่างบางให้หงายมาสบตากับเขา ทอดมองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาและถอนสะอื้นแลดูน่าสงสารเสียจริง

“จะทำอะไรน่ะ” จื่อเทาเบิกตาโพลงเมื่ออยู่ๆซูโฮก็จับไปที่แก่นกายของตนอีกครั้งใบหน้าหล่อรูปงามไม่ตอบกลับกระตุกยิ้มและก้มลงครอบงำดูดเม้มแก่นกายของเด็กหนุ่ม ใบหน้าหวานนิ้วหน้าเมื่อโพลงปากอุ่นๆครอบงำและดูดกลืนจนรู้สึกปวดหนึบ มือเรียวจิกไปบนที่นอนนุ่มเพื่อยับยั้งอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วน ยิ่งโพลงปากครูดเข้าออกไปมาก็ยิ่งทำให้ร่างกายกระสันจนแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ หยาดน้ำหวานถูกปลดปล่อยออกมาอีกครั้งจนหมดสิ้นร่างกายที่อ่อนยวบหอบหนักจนหมดแรง ไรผมสลวยชื้นไปด้วยเหงื่อที่แตกพลั่กดวงตาหวานหยาดเยิ้มและขมวดคิ้วยุ่ง

ซูโฮผละออกมาจากการดูดเม้มน้ำหวานและเลียกลีบปากของตนไปมาพลางยกยิ้ม โน้มใบหน้ากดจูบดูดเม้มริมฝีปากหวานของจื่อเทาอีกครั้ง ยามเมื่อลิ้นหนาลุกล้ำเข้ามาในโพลงปากรสชาติหอมหวานของน้ำรักนั้นอบอวลจนรู้สึกได้ จื่อเทาปล่อยให้ชายหนุ่มกระทำจนพอใจโดยที่ร่างกายไม่ขัดขืน...

“เป็นเด็กดีอยู่ที่นี่ล่ะ” ฝ่ามือเรียวลูบไปตามใบหน้าหวานของชายหนุ่มอีกครั้งจึงผละออกลุกขึ้นกระชับเสื้อผ้าให้เข้ารูปและเดินออกไปจากเรือนพักปล่อยให้ร่างบางนอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนที่นอนนุ่ม กำชับสั่งให้ทหารเสวียนอู่เฝ้าเวรยามไว้ให้ดีห้ามให้ใครรุกล้ำเข้ามาที่นี่ก่อนจะเดินออกไปจากที่นี่เพื่อไปหาน้องสาวของตน...

“ฮึก!” ใบหน้าหวานที่เลื่อนลอยค่อยๆนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดดวงตาสวยเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาอีกครั้งและตะแคงข้างกอดร่างกายที่เปล่าเปลือยเอาไว้แน่น

“ฮือ พี่อี้ฟาน...”