ศึกชิงหัวใจจ้าวมังกร ตอนที่33

ความอัปยศ ฮุนฮาน

ใบหน้าคมคายค่อยๆโน้มเข้าหากลีบปากของชายหนุ่มใบหน้าหวานเบี่ยงหนีแต่ก็ถูกฝ่ามือเรียวนั้นบีบเค้นคางเรียวจนเจ็บแปลบบังคับให้หันมาสบตา กลีบปากบางกระกบขบเม้มฟันคมกัดไปที่กลีบปากของเซฮุนดังกึก! องค์ราชานิ่วหน้าเพียงเล็กน้อยและผละออก

"ถุ้ย!" เลือดสีแดงสดพ่นออกมาจากกลีบปากสวยพลางแสยะยิ้มเหยียดให้แก่ผลงานของตน ลู่หานรู้สึกสะใจที่กระทำเช่นนี้ยิ่งเพิ่มแรงแห่งโทสะให้องค์ราชานั้นกริ้วโกรธใบหน้าคมคายบูดบึ้งขึ้นมาถนัดตาฟาดมือเรียวไปที่ใบหน้าของลู่หานดังฉาด ชายหนุ่มกัดฟันข่มความเจ็บจิกมือไปตามเนื้อผ้าเพื่อยับยั้งความเจ็บปวดเมื่อถูกกระทำต่ำทรามจากองค์ราชาผู้นี้

"ข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้าจะเก่งได้นานสักเพียงไหน!" เสียงกัดฟันเข่นเขี้ยวตะคอกใส่อย่างเหลืออดและก้มลงประกบจูบชายหนุ่มอย่างไม่ปราณีถึงลู่หานคิดจะทำร้ายเซฮุนอีกครั้งแต่เซฮุนกลับรู้ทันไม่ยอมง่ายๆ ส่วนล่างค่อยๆขยายแข็งขืนมือเรียวเคล้นคลึงจับแก่นกายของลู่หานไว้เต็มมือ เมื่อฟันคมหมายจะกัดมาที่ลิ้นเซฮุนจึงกดปลายนิ้วไปที่ยอดเล็บคมกดไปที่ร่องเล็กๆ จนชายหนุ่มนั้นครางลั่น

"อ๊า!" สบโอกาสให้ลิ้นเรียวนั้นช่วงชิงเข้าไปในโพรงปากเกี่ยวกระหวัดช่วงชิงควานหารสหวานที่อยู่ภายใน ลู่หานหลับตาแน่นน้ำตาปริ่มรู้สึกรังเกียจและขยะแขยงยามเมื่อถูสัมผัสแต่ร่างกายกลับตอบสนองราวกับว่าไม่ใช่ร่างกายของตนซึ่งเป็นผลมาจากกลิ่นยาสมุนไพรที่เซฮุนนั้นใช้กับเขา

ช่างน่าอัปยศอดสูยิ่งนัก!

"อืม" เซฮุนครางในลำคอเสียงพร่ารู้สึกพึงพอใจกับร่างกายที่ตนกดทับเสียงโซ่ตรวนที่ดึงดันยิ่งทำให้องค์ราชารู้สึกสนุกฝ่ามือเรียวต้านทานแรงกดที่ทาบทับใส่พยายามดันร่างสูงให้ออกไปจากตัวแต่ทว่าแขนทั้งสองข้างนั้นช่างอ่อนเปลี้ยเพลียแรงราวกับว่าชายหนุ่มกำลังยึดเหนี่ยวแผ่นอกของเซฮุนไว้

"ฮึก!" เสียงกลืนน้ำลายลงคอเมื่อลมหายใจของตนนั้นขาดห้วงเมื่อเซฮุนยังล้วงล้ำเข้ามาในปากของตนไม่หยุดหย่อน มือเรียวลูบไปตามแผงอกที่ชื้นเหงื่อยิ่งองค์ราชาสัมผัสก็ยิ่งรู้สึกหน้ามืดเมื่อร่างกายที่ไม่นิ่มมากไม่แข็งมากเหมาะมือนั้นทำให้องค์ราชาแทบจะคลั่ง

"ฮ่า!"

"อึก!"

เซฮุนเหยียดหลังตรงมองวงหน้าของลู่หานที่หอบหายใจหนักแผงอกกระเพื่อมไปตามลมหายใจที่สูดเข้าออกดวงตาสวยของความเกลียดชังยังคงสบสายตาท้าทายไม่หยุดยั้งเซฮุนจึงกระตุกยิ้มอีกครั้งอย่างท้ายทาย

"จะทำอะไรนะ ไม่!" น้ำเสียงทุ้มแตกพร่าแหวลั่นมื่อเซฮุนคว้าไปที่ต้นขาให้แยกออก ยิ่งทำให้ลู่หานนั้นรู้ชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า

ร่างสูงค่อยๆทาบทับและบดเบียดเนื้อหนังจนเหงื่อชุ่มที่ชื้นแฉะตามร่างกายทำให้เกิดเสียงเสียดสีที่น่ารังเกียจ ลู่หานหันใบหน้าไปทางอื่นไม่อยากมองเห็นสายตาของผู้ที่อยู่เหนือกว่าตัวเขาในเวลานี้ กลีบปากบางค่อยๆ ประทับจูบไปตามพวงแก้มไล่ลงไปถึงลำคอระหงส์ของชายหนุ่มอย่างเชื่องช้ากดจูบดูดเม้มจนเกิดเป็นรอยกลีบกุหลาบตามเนื้อตัวของลู่หาน ขาเรียวถูกยกขึ้นชายหนุ่มสะดุ้งเฮือกเมื่อแก่นกายที่แข็งขืนนั้นเสียดสีไปกับแก่นกายของตนที่ปริ่มน้ำรัก ความรู้สึกปั่นป่วนเมื่อถูกปลุกเร้ายิ่งล้นทะลักออกมาเรื่อยๆเมื่อร่างกายนั้นตอบสนองสัมผัสของเซฮุนเป็นอย่างดี

"ต่อให้เจ้าพยายามหลุดพ้นออกไปจากข้ามากเท่าใดตัวข้าก็จะไล่ตามเจ้าให้ถึงที่สุด" คำกระซิบแผ่วเบากระซิบพลางขบเม้มติ่งหูหยอกล้อจนรูขุมขนของลู่หานนั้นตั้งชัน โซ่ตรวนที่ข้อมือถูกปลดปล่อยให้ชายหนุ่มเป็นอิสระจนเห็นเป็นรอยแดงของบาดแผล ริมฝีบางขององค์ราชาจูบประทับกลิ่นคาวเลือดที่หอมหวานและดูดเม้มจนลู่หานต้องนิ่วหน้า หยาดน้ำตาของความเคียดแค้นค่อยๆไหลออกมาอีกครั้งอย่างช้าๆ พร้อมๆกับกลีบปากของคนที่เกลียดชังบดเบียดเข้ามาอย่างหิวกระหาย สะโพกแกร่งถูกยกขึ้นจนแนบชิดเข้ากับหน้าท้องของเซฮุนตามมาด้วยความเจ็บปวดที่เริ่มแทรกกายเข้ามา

"อ๊า ยะ อย่า!" เสียงกรีดร้องเมื่อรับรู้ได้ถึงท่อนลำที่แข็งขืนค่อยๆเบียดเสียดเข้ามาภายในช่องทางที่คับแคบเนื้อบางฉีกขาดจนเลือดไหลซึมไปตามเรียวขาของชายหนุ่มร่างกายทุรนทุรายด้วยความเจ็บเมื่อส่วนนั่นดันเข้ามาในโพรงคับแคบอย่างช้าๆ

"กอดข้าสิ" ลู่หานส่ายหน้าไปมาปฏิเสธเซฮุนที่สั่งเขา พยายามขบฟันสะกดกลั้นความเจ็บปวดของร่างกายที่เหมือนจะแยกออกจากกันและแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เซฮุนกระตุกยิ้มโน้มใบหน้าประทับจูบที่เปลือกตาก่อนจะกระแทกสวนทางที่ยากลำบากเข้าไปจนสุดด้ามลู่หานสะดุ้งเฮือกรับรู้ได้ถึงเสียงที่ดังฉึบ! ฉีกขาดออกจากกันและตามมาด้วยเสียงทุ้มที่แผดเสียงลั่นจนน่าใจหาย

"อ๊า!!!!"

ร่างกายที่สั่นเทายามเมื่อแก่นกายของเซฮุนเข้ามาในตัวของเขาได้สำเร็จร่างกายเขาในเวลานี้รู้สึกเจ็บระบมไปทั้งร่างแต่ก็แฝงความกระสันอยู่ภายใน ลู่หานกัดฟันจ้องมองเซฮุนที่กระตุกยิ้มให้แก่เขา

เมื่อร่างสูงเริ่มขยับแก่นกายลู่หานก็ยิ่งบิดเร้าไปมาเมื่อช่วงร่างนั้นแทบจะระเบิด ความเจ็บทำให้น้ำตานั้นไหลออกมาไม่ขาดสายค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความกระสันที่แล่นพล่านไปตามไขสันหลังจนวูบวาบอยู่ข้างในท้องน้อย

นิ้วเรียวจิกไปบนที่นอนนุ่มใบหน้าหวานบิดเบี้ยวไปมา ดวงตาฉ่ำหลับตาลงรับแรงกระแทกที่โหมกระหน่ำเข้ามาหนักหน่วงอ้อมแขนแกร่งโอบรอบเอวของลู่หานและช้อนร่างกายขึ้นโดยที่ลู่หานไม่ทันตั้งตัวจนร่างกายที่สวนเข้าหาแก่นกายและทาบทับจนมิดด้าม

"ฮึก!" ความรู้สึกปั่นป่วนที่แล่นพล่านยิ่งทำให้ลู่หานนั้นเจ็บปวด หากแต่ความเจ็บปวดนั้นคือหัวใจของชายหนุ่มเสียมากกว่า ปรือตามองเซฮุนที่หลี่ตายิ้มหวานให้แก่เขา ฝ่ามือเรียวยกสะโพกและกระแทกใส่ไม่ปราณีเสียงกระเส่าน่าอายที่มักเล็ดลอดออกมาให้องค์ราชาได้ชื่นใจยิ่งปลุกเล้าอารมณ์ขององค์ราชาให้พลุกพล่าน

ดูเสียว่าเจ้าจะทนฝืนได้นานสักเพียงไหน!

ดวงตาเจ้าเล่ห์แฝงรอยยิ้มอยู่เป็นนัยจับเอวคอดขึ้นและสวนแก่นกายลงมาดังฉึบ!

"อ๊า!"

หึ! องค์ราชารู้สึกสนุกที่ได้กลั่นแกล้งลู่หานร่างกายที่สมบูรณ์นั้นทำให้องค์ราชารู้สึกพึงพอใจจนไม่อาจหยุดกายและผ่อนแรงลงยังคงกระหน่ำใส่ร่างกายของชายหนุ่มไม่ยั้งยิ่งเห็นหยาดน้ำตาของลู่หานก็ยิ่งทำให้องค์ราชานั้นพึงพอใจมากถึงมากที่สุดมันก็เปรียบกับความเจ็บปวดและความเสียใจในยามที่ลู่หานหนีเขาไปไม่ต่างกัน...

"ลู่หานเจ้าไม่มีวันหนีไปจากข้าอีกแล้ว" น้ำเสียงกระซิบแผ่วเบากระซิบบอกชายหนุ่มที่ร่างกายอ่อนปวกเปียก กลีบปากพรมจูบซับน้ำตาของลู่หานที่ร้องไห้ไม่หยุด ไม่นานนักชายทั้งสองก็ถึงฝั่งฝันที่ตนปรารถนาส่งเสียงหวานดังก้องไปทั่วห้องนอนขององค์ราชาแห่งไป๋หู่

ร่างกายของชายหนุ่มค่อยๆเอนหลังลงบนที่นอนอย่างช้าๆโดยองค์ราชาที่ค่อยๆประคับประคองทั้งๆที่แก่นกายนั้นยังคงฝังลึก ดวงตาเรียวคมดั่งพยัคฆ์จ้องมองชายหนุ่มที่นอนหันใบหน้าไปอีกทางดวงตาสวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยร่างกายสั่นสะท้านน้อยๆด้วยแรงถอนสะอื้นหมดเรี่ยวแรงนอนแผ่โดยไม่สนสายตาที่จ้องมอง

"ข้า.. เกลียดเจ้า" น้ำเสียงเบาหวิวแทบกลืนหายเข้าไปในลำคอเอ่ยบอกพลางขบเม้มริมฝีปากแน่นไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าเซฮุนที่จ้องมองตนด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉยแววตาที่เย็นชาไม่มีแม้แต่ความอ่อนโยนจ้องมองลู่หานพลางยิ้มเหยียดเมื่อได้ยินในสิ่งที่ชายหนุ่มเอ่ยออกมาค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าหาลู่หาน

"เกลียดสิดีเพราะข้าจะทำให้เจ้ารักข้าด้วยร่างกายและจดจำข้าไปจนวันตายเลยล่ะ" ลู่หานค่อยๆหลับตาลงอย่างช้าๆเมื่อได้ฟังคำกระซิบที่ตอบกลับ รอยยิ้มเย็นเหยียดหยามกระตุกยิ้มออกมาจากกลีบปากขององค์ราชาและจับใบหน้าของลู่หานให้หันกลับมาทางตนก่อนจะบดเบียดริมฝีปากลงไปอีกครั้งอย่างหิวกระหาย เมื่อบทรักนั้นยังไม่สิ้นสุดเพียงแค่รอบเดียวเท่านั้น

ชายหนุ่มฝืนทนความเจ็บปวดที่ถูกปู้ยี่ปู้ยำโดยองค์ราชาแห่งไป๋หู่ความเคียดแค้นที่มันกระทำกับตนลู่หานจะไม่มีวันลืมเป็นอันขาด ตัวเขาจะขอจดจำมันไปตลอดชีวิตหากเมื่อใดก็ตามที่ตนหลุดออกจากพันธนาการของมันไปได้เมื่อใดเมื่อนั้นลู่หานจะบดขยี้มันดังเช่นที่มันทำกับตน!